«Υπάρχει ακόμα ελπίδα...»

TO ΒΡΗΚΑΜΕ στην ιστοσελίδα του Ερετικού  Ιστιολογίου (http://eretiko-istologio.blogspot.com/) και το αναδημοσιεύουμε αντί άλλου σημειώματος. Το αυθεντικό κείμενο είχε τον τίτλο «Πώς να είμαστε αισιόδοξοι;» και απλώς  τον αλλάξαμε: «Υπάρχει ακόμα ελπίδα...»

Οι σκέψεις στριφογυρίζουν στο μυαλό μου. Τώρα που τα φωτάκια αρχίζουν να σβήνουν, το πλήθος επιστρέφει στην καθημερινή του ρουτίνα και οι χαρούμενοι Αγιοβασίληδες της Δύσης δύουν κι αυτοί από το βάρος του χαρωπού ψέματος... Τα Χριστούγεννα που τα βιώσαμε ως κρεπάλη και κοινωνική συναναστροφή φεύγουν. Η Πρωτοχρονιά ως συμβολική νέα αρχή πέρασε. Ζούμε ήδη το 2010!

Προβληματίζομαι: Πώς ο άνθρωπος σήμερα μπορεί να αισιοδοξεί; Η οικονομική κρίση σιγά-σιγά μας χτυπά την πόρτα, η φύση αφήνεται να τηγανιστεί στα μηχανέλαια της αδιαφορίας μας, οι επιδημίες ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, η πλεονεξία και η κακία πληθαίνουν. Απεχθανόμαστε την αλήθεια του καθρέφτη, ό,τι η αλήθεια μαρτυρεί αποκαλυπτικά για τον πηλό μας. Πάνω σε ανεωγμένους τάφους πορευόμαστε για το πετρέλαιο, για το συμφέρον, για το μίσος. Δυσκολευόμαστε ν' αγαπήσουμε χωρίς να μισήσουμε. Αγαπούμε τους όμοιούς μας, τ' αντίγραφά μας. Πάνω απ' όλα ο σημερινός μας κόσμος είναι «παράλληλοι μονόλογοι», όπως άκουσα μια μέρα να λένε. Παράλληλοι μονόλογοι που δεν συναντιούνται, κυρίως που ούτε καν ενδιαφέρονται να συναντηθούν με τον άλλο... Διαφωνεί κανείς;

Στον ελλαδικό χώρο -τον τόσο δικό μας κι άλλοτε τόσο ξένο!- ένας όχλος χωρίς όραμα ξεχύνεται με μολότοφ στους δρόμους για ένα κούφιο όραμα μιας άναρχης κοινωνίας που έχασε πλέον τη συνοχή της και που αμφισβητεί κατά καιρούς την ίδια την ταυτότητά της. Κι αυτό αφορμώμενο όχι από μία γνήσια προσωπική εσωτερική αναζήτηση που υπέπεσε στον μηδενισμό και την απόγνωση, αλλά εξωθούμενο από τους εθνικισμούς των άλλων. Επιρρεπής στα πυροτεχνήματα, ξεχνά το φως των κεριών. Το χλευάζει!

Στον ιδιαίτερο μικρόκοσμό μας, οι χρονίζουσες συνομιλίες του Κυπριακού, έρχονται και παρέρχονται, τα Χριστούγεννα και οι Αναστάσεις δεν φέρνουν το χαρμόσυνο μήνυμα της Απελευθέρωσης, που έγινε κι αυτή «επανένωση» για να μην ενοχλεί πλέον. Ύστερα άρχισαν να κυκλοφορούν φυλλάδια με τα θετικά μιας λύσης που δεν είδαμε, αλλά τη μυριζόμαστε από τους 50.000 έποικούς της, τις εκ περιτροπής προεδρίες της και την άδικη σταθμισμένη ψήφο. Τώρα θα μας ρίξουν και κιβώτια εντύπων συνθηκολόγησης σαν εκείνα που έριχναν με τα βομβαρδιστικά τους οι εισβολείς το '74. Γεμάτα έλη και τέλματα. Με τις υποχωρήσεις που κάναμε κατά καιρούς, τις ζώνες που αποδέχτηκαν κάποιοι κάποτε να μας σφίγγουν στον λαιμό και στο στομάχι. Όχι δις εξαμαρτείν, αλλά μυριάκις εδώ στην Κύπρο ημαρτήκαμεν! Μυριάκις τα ίδια και τα ίδια. Το ΟΧΙ σου λαέ μου στον κάλαθο με τα άχρηστα. Κι ο λαός σαν να κωφεύει τώρα σκόπιμα ή σαν να περιμένει το χείλος για να μιλήσει. Ευχή, τουλάχιστον, ορθά την κρίσιμη ώρα να κρίνει πάλι.

Κάποιοι επέλεξαν με τη ζωή τους ή τον θάνατό τους να αμύνονται στους ορμητικούς χειμάρρους της εποχής, στα «νέα» ήθη που ξυπνούν αρχέγονα πάθη. Προσπαθούν τουλάχιστουν. Μάχονται για την αλήθεια, για τη δικαιοσύνη. Ου χαίρουσιν επί τη αδικία. Με τη γαλήνη του ατόφυου πορεύονται στην ανηφόρα. Ξέρουν ότι θα σκουντουφλήσουν ξανά και ξανά. Σηκώνονται όμως ξανά και ξανά.

Κάποιοι επέλεξαν στην πολιτική ή την αρθρογραφία, με επώνυμη γραφίδα ή ανώνυμη ασπίδα να αντιστέκονται στο ρεύμα. Ανοίξω το στόμα μου και συντριβήτω τω πνεύματι; Παλιά τους έλεγαν ότι «δεν θέλουν» και ότι «απορρίπτουν» κάθε νέα «ευκαιρία» και κάθε νέα «ελπίδα». Έγιναν... γίναμε ιστολόγια και εφημερίδες. Ήμασταν, οι αγέννητοι, «δυνάμει» πραξικοπηματίες. Σήμερα επίδοξοι «εξολοθρευτές» τού προέδρου! Χωρίς ενοχοποιητικά στοιχεία για να προσκομιστούν. Αρκεί που νιώθεις την ερυθρή ανάσα στο σβέρκο! Σαν σε άλλα καθεστώτα, σε άλλες εποχές, υπό άλλα πολιτεύματα να ζούσαμε... Τράγοι και μαϊμούδες στον τόπο μας!

Μας περιμένουν κι άλλα πολλά στο 2010. Στα μαγειρεία της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και της Άγκυρας γνωρίζουν. Πολιτική κουζίνα και μας θέλουν για ορεκτικά. Σταθήκαμε ψαροκόκκαλο στον λαιμό τους και τώρα δεν θέλουν να την ξαναπάθουν.

Είπαμε σε ξένα μαγειρεία; Λάθος! Γνωρίζοντες διαβιούν, κινούνται, τρωγοπίνουν και στον τόπο μας. Ίσως και να τα έχουν εδώ σχεδιάσει. Αλλά δεν μας τα λένε. Ήρθε και το λάβαρο με την ελπίδα, μας πούλησε τη «Δίκαιη Λύση και τη Δίκαιη Κοινωνία». Για να αντεκδικηθούν με καινούργια αναξιοκρατία; Για να πράξουν για μας χωρίς εμάς;

Ναι, με την ελπίδα λάβαρο κάθισαν στον θώκο... «και μετά;» ρωτάμε σαν το αφελές παιδί της διαφήμισης. Κάποιοι το έχαψαν το παραμύθι και τώρα τραβάνε τα μαλλιά τους. Το λάθος δεν αναγνωρίζεται μετά την αποχώρηση από το ταμείον και από την κάλπη. Κι εμείς πρέπει τώρα να χαρούμε από αυτοεπιβεβαίωση; Μας έμεινε δύναμη να χαμογελάσουμε; Και πώς να χαρούμε που όλα πάνε στραβά; Μας πονά αυτός ο τόπος, μας πονά το χάλι του Ελληνισμού και σίγουρα ο γιαλός μας είναι ίσιος!

Στο 2010, το βλέπουμε, το σκηνικό να επαναλαμβάνεται ή να χειροτερεύει. Το όραμα εξακολουθεί να απουσιάζει μονίμως. Μια Ελλάδα παρά τρίχα χρεοκοπημένη που θα οξύνει τις κοινωνικές αντιθέσεις της νομιμοποιώντας τη λαθρομετανάστευση, θα έχει κάθε λόγο να απωλέσει εντελώς τη συνοχή και να μην κατορθώσει να μορφώσει ένα κοινό όραμα για όλους, για το μέλλον. Και γύρω της και μέσα της χαλκεύουν σχέδια για ένα κομμάτι εξουσίας επί μακεδονικού και θρακικού εδάφους, για λίγη θάλασσα αιγαία. Η καλή θέληση του «καλού παιδιού» καταντά καρπαζοσυλλογή! Και δεν είναι πράξη ηρωική ή μαρτυρική να ξεπουλάς αρχές και αξίες, να λες μεγάλα Ναι για να εξασφαλίσεις λίγη  πρόσκαιρη ατομική ψευδαίσθηση ασφάλειας. Αντηχεί το ευαγγέλιο...ου χαίρει επί τη αδικία. Συγχαίρει δε τη αληθεία! Και στην Κύπρο μας, το 2004 ξανάρχεται, σαν ογκόλιθος που κουβαλούμε ξανά. Αλλά φέρουμε πρωτίστως εμείς οι πολίτες την ευθύνη! Στη σκακιέρα το πιόνι που αφέθηκε μόνο θα φαγωθεί. Το «καλό παιδί» θα έχει διαφορετική μοίρα; Τώρα θα επιστρέψουν με νέες πιέσεις για να περάσουμε και τις κόκκινες γραμμές που οριοθετήσαμε μετά τα εσκαμμένα!

Γιατί, λοιπόν και πώς μπορούμε να αισιοδοξούμε; Στην προσωπική μας ζωή ή στη συλλογική μας κοινωνία; Ως ανθρώπων και ως Ελλήνων τι μας απέμεινε να κρατηθούμε στο 2010; Ως Ορθοδόξων κάτι;

Ελπίδα. Ελπίδα που έχει όνομα. Που είναι η μόνη που ακλόνητα πάντα παραμένει, όποιοι και να 'ναι, όσοι και να 'ναι! Πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει... και ουδέποτε εκπίπτει! Έχει ρίζα αδιάσπαστη και αιώνια η ελπίδα και η αισιοδοξία μας:

«Βασίζεται στην πίστη μας, στην εμπιστοσύνη μας προς τον Θεό, ο Οποίος είναι και ο Κύριος της ιστορίας. Η αισιοδοξία μας βασίζεται στην προσδοκία της καλής θέλησης του Θεού. Δεν θεωρούμε αβάσιμα ότι το προσεχές έτος θα είναι καλύτερο από το προηγούμενο, αλλά τις ελπίδες μας για τη βελτίωση της ζωής τις συνδέουμε με την προσευχή. Στην προσευχή ζητάμε από τον Κύριο τη βοήθεια και την ευλογία για τη χώρα μας, τον λαό μας, την Εκκλησία μας, τους συγγενείς μας και τους οικείους μας. Πιστεύουμε ότι ο Κύριος εισακούει τις προσευχές μας και ανταποκρινόμενος στην ειλικρινή μας πίστη, στην ικανότητα μας να μετανοούμε και να απέχουμε από την κακία, μας δίνει το έλεος Του.» (Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, 31/12/2009)

Έχει ρίζα αδιάσπαστη και αιώνια η ελπίδα και η αισιοδοξία μας. Πρωτίστως στηρίζεται στην πίστη μας πως και τα πάντα να γκρεμίσουν, την ψυχή μας δεν μπορούν να μας την πάρουν!