Τι θα λέει ο Τάσσος......από εκεί πάνω...

Πόσα μαζεμένα θα μας έχει!
Πάει ένας χρόνος που έφυγε από κοντά μας, από εμάς τα μικροπρεπή ανθρωπάρια.
Και μέσα σε ένα χρόνο έγιναν τόσα!
Πόσα μαζεμένα θα μας έχει!
Θα κάθεται εκεί πάνω, σε μια ήσυχη γωνιά (μόνο μετά θάνατον θα μπορούσε να ησυχάσει από την τρυκιμιώδη, γεμάτη αγώνες ζωή του, αλλά που να τον αφήσουμε!), συνοφρυωμένος και θα υπολογίζει με τετράγωνη λογική που οδηγούμαστε.
«Δεν είναι δυνατόν ρε κύριε», θα μονολογεί!
«Ρε κύριε» έλεγε πάντα όταν ήταν θυμωμένος. Τώρα θα το λέει, χωρίς να απευθύνεται σε κάποιο συγκεκριμένα, αλλά σε όλους μας.
«Δεν είναι δυνατόν να πήγαν όλα χαμένα!», θα λέει.
«Δεν είναι δυνατόν να πήγε χαμένος ο αγώνας κατά των εγγλέζων, να πήγε χαμένη η θυσία τόσων ζωών!
Και ύστερα, όλη εκείνη η πάλη να επιβιώσει η Δημοκρατία, με τους δοτούς, θνησιγενείς κανονισμούς! Πήγε και αυτή χαμένη;»
Και θα αναλογίζεται με πόσο κόπο αναστηλώθηκε από τις στάχτες της φρικαλεότητας αυτός ο τόπος.
Και πως τη γλύτωσε από τα «σχέδια λύσης», που οι «προοδευτικοί» λένε «χαμένες ευκαιρίες».
«Δεν είναι δυνατόν, εκείνη η υπερφυσική δύναμη που επέδειξε ο λαός, έναντι σε όλους τους εραστές του κουκουλώματος του κυπριακού, το 2004 να έχει πάει χαμένη!», θα σκέφτεται.
«Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θαν παραδώσω κοινότητα...», θυμήθηκε τι είπε εκείνον τον Απρίλη.
«Ο λαός δεν ήθελε να γίνει το κράτος του κοινότητα. Εγώ δεν ήθελα να γίνει το κράτος μας κοινότητα. Άλλοι όμως;»
Και θα στριφογυρίζει ανήσυχα στην ήσυχη γωνιά του.
Και θα σκέφτεται ξανά ότι πάει, χάσαμε και την Ευρώπη, χάσαμε την ευκαιρία να στριμώξουμε τον κατακτητή.
«Ας όψονται οι φίλοι μας» θα πει και θα πικροχαμογελάσει.
«Εγώ δεν είχα τέτοιους φίλους. Μα ούτε και εκείνοι με είχαν για φίλο. Εμένα φίλος μου ήταν η πατρίδα μου, ο λαός, το δίκαιο.»
Και φυσικά, επειδή είχε πάντα το μεγάλο ελάττωμα της ειλικρίνειας, θα βλέπει από εκεί πάνω όλους αυτούς που ευεργέτησε και βοήθησε και στάθηκε και φάνηκε έντιμος απέναντι τους, «δικούς» του και μη και θα σχηματίζεται ένα ελαφρύ μειδίαμα κάτω από τα μουστάκια του.
Και θα σηκώσει το βλέμμα ψηλά (συνήθειο από την επίγεια ζωή) και θα πει:
«Μόνο ο Θεός...».
«Και ο λαός» θα προσθέσει αμέσως μετά, γιατί πάντα εμπιστευόταν το λαό, αν και αυτός τον πούλησε.
Και εμείς εδώ κάτω, έρμαια των «ευέλικτων» χειρισμών και των «φίλων» και «συντρόφων» θα σκεφτόμαστε πόσο πολύ μας λείπει ο Τάσσος Παπαδόπουλος.
Ο Τάσσος μας.


...από εκεί πάνω!

Υ.Γ. Λυπάμαι Μάνο που γεννήθηκες μετά που έφυγε ο Τάσσος. Μην ανησυχείς όμως. Θα έχεις πολλά να ακούσεις.