Αύγουστος του 1996...

• Του Γιώργου Γεωργίου

Πόσο μακριά φαντάζουν εκείνες οι ημέρες του Αυγούστου του 1996!
Μακριά, σε χρόνο, αλλά κυρίως μακριά σε νοοτροπία.
Πως γίναμε έτσι; Πως καταντήσαμε έτσι;

Τότε αφήναμε τα σπίτια μας, τις παραλίες, τη θερινή ραστώνη, την καταιγίδα των ανεγκέφαλων τηλεοπτικών προγραμμάτων, το φλερτ με την εξουσία, το γλείψιμο των κυβερνώντων, πολιτικά και οικονομικά, για να οδεύσουμε προς τα οδοφράγματα, να αντικρίσουμε τον κατακτητή πρόσωπο με πρόσωπο, να του φτύσουμε κατάμουτρα, έστω και αν αυτό ήταν το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε.

Ήταν τότε, τον Αύγουστο του 1996, που αποφασίστηκε ότι η κατοχή δεν αντέχεται άλλο. Έπρεπε να μάθουν όλοι, ξένοι και ντόπιοι ότι δεν βολευόμαστε με τα τετελεσμένα. Έπρεπε να ανάψει ξανά η φλόγα της ψυχής μας.

Σε όλη την διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας του Ελληνισμού, οι αγώνες αναλαμβάνονταν πάντα από τους απλούς ανθρώπους του λαού, από τους γνήσιους Έλληνες της καθημερινότητας. Σε ήρωες μετατρέπονταν άτομα της εργατιάς, της αγροτιάς, του μόχθου.

Έτσι έγινε και τον Αύγουστο του 1996. Τον αγώνα ανάλαβαν απλοί άνθρωποι. Και ανάμεσα σ’ αυτούς ξεχώρισαν δύο. Δύο παλικάρια που δεν λογάριασαν παρά μόνο την οργή τους για την κατοχή. Δύο παλικάρια που λύγισαν σωματικά στα ύπουλα κτυπήματα των βαρβάρων, αλλά που η ψυχή τους πετά ακόμα ανάμεσα μας.

Τα ονόματα του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, που μέχρι τον Αύγουστο του 1996 ήταν άγνωστα, τα ονόματα των δύο Ελλήνων της διπλανής πόρτας έγιναν συνώνυμα με την ιστορία του Ελληνισμού.  

Σε μια στιγμή τα δύο παιδιά της Κύπρου ξέφυγαν από την ματαιότητα των εγκόσμιων, πέταξαν και πήραν τη θέση που τους αρμόζει, δίπλα από τον Αυξεντίου, τον Καραολή, τον Μάρκο Δράκο, τον Παλληκαρίδη.

Και εμείς τους κάναμε αφίσες, κονκάρδες, σύμβολα, τους υμνήσαμε, τους αφιερώσαμε τραγούδια, τους κάναμε μνημόσυνα. Κάποιοι ασέλγησαν στη μνήμη τους, κάποιοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τη θυσία τους, όπως δυστυχώς γίνεται πάντα σ’ αυτό τον τόπο.

Και μετά;

Μετά, αρχίσαμε να διερωτόμαστε αν άξιζε τον κόπο η θυσία τους.

Ο Τάσος Ισαάκ δεν γνώρισε και δεν χάρηκε την κορούλα του, δεν χάρηκε την αγαπημένη του σύζυγο. Ο Σολωμός Σολωμού δεν χάρηκε τα νιάτα του, δεν έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα. Γιατί; Για να συζητούμε εμείς τώρα αν θα χαρίσουμε την μισή Κύπρο μέσω της Διζωνικής – Δικοινοτικής Ομοσπονδίας; Για να συζητούμε αν θα νομιμοποιήσουμε τους δολοφόνους τους;     

Μακάρι ο Θεός να μας αξιώσει τουλάχιστον να αγωνιστούμε για να μην πάει χαμένη η θυσία τους.

Μόνο έτσι θα εξιλεωθούμε.

...Aύγουστος του 2010!
Υ.Γ. Δεν θα καταλαβαίνεις αυτά που θα σου πω Μάνο, αλλά υπόσχομαι να στα λέω κάθε χρόνο, τέτοια εποχή.