Η ΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

ΑΝΗΣΥΧΩ  για την προσωπικότητα του Προέδρου μας. Η Κύπρος δεν χρειάζεται απλώς έναν Πρόεδρο που να χειρίζεται τα καθημερινά εσωτερικά προβλήματα εν είδει διοικητή της Κύπρου. Αυτή η δουλειά είναι εύκολη και μπορεί να την κάνει επιτυχώς και ένας καλός έπαρχος. Αυτό που αναμένεται από τον Πρόεδρο της κατεχόμενης πατρίδας μας είναι να ενεργήσει σαν ηγέτης ενός λαού που συνεχίζει να υπόκειται τα προβλήματα της κατοχής και τους κινδύνους ακόμη τουρκοποίησης ολόκληρης της Κύπρου.

Τα προβλήματα λοιπόν  που έχει να αντιμετωπίσει είναι τεραστίων διαστάσεων και μάλιστα ξεπερνούν  εκείνα πολύ μεγαλύτερων χωρών. Είναι γι’ αυτό που απαιτούνται από έναν τέτοιον ηγέτη προσόντα και ικανότητες πέραν εκείνων που αρκούν για έναν απλό διοικητή μιας μικρής άνευ των προβλημάτων μας χώρας. O ηγέτης μας λοιπόν πρέπει να είναι άνθρωπος με ολοκληρωμένη προσωπικότητα, οξυδερκής, μορφωμένος, με ευρύτητα πνεύματος και καταξιωμένος ως άνθρωπος αρχών και διεκδικητής των δικαίων του κυπριακού λαού χωρίς κόμπλεξ και φανατισμούς και οπωσδήποτε πατριώτης.

Κατέχει αυτά τα προσόντα ο ηγέτης μας;  Δεν υποτιμώ τον πατριωτισμό του ούτε θα μπω σε λεπτομέρειες για τα άλλα προσόντα για να μειώσω την προσωπικότητα του Προέδρου. Θα αναφέρω όμως ορισμένα γεγονότα τα οποία προβληματίζουν τόσον εμένα όσο και πολλούς άλλους συμπατριώτες μου ως προς το κατά πόσο ο Πρόεδρος καλύπτει επαρκώς όλο το φάσμα των εν λόγω προσόντων.

• Ο Πρόεδρο μας δεν είχε ποτέ ένα βιοποριστικό επάγγελμα η εργασία πλην της έντονης κομματικής του έμμισθης δραστηριότητας που είχε από νεαρή ηλικία.  Το να πιστεύεις στον κουμμουνισμό δεν είναι κακό. Οι νεαροί μάλιστα  έβλεπαν τον κουμμουνισμό με την ιδεολογική θεωρητική του μορφή μακριά από την πραγματική εφαρμογή του και πίστευαν με πάθος σ’ αυτό. Όμως υπάρχει ένα μέτρο σε όλα και αν το πάθος αυτό μετατρέπεται σε φανατισμό τότε το μυαλό παύει να έχει την ανεξαρτησία και την άνεση να μεταπείθεται στοιχείο απαραίτητο σε ανθρώπους με ευρύτητα πνεύματος Όταν ο Πρόεδρος μας από παιδική ηλικία μέχρι την ηλικία της ωριμότητας ενεργούσε μόνο κομματικά και με φανατισμό αυτό είναι πρόβλημα.

Λέγοντας αυτό έχω υπόψη μου και την μετέπειτα πορεία του Προέδρου μας όταν πχ πήγε στα Ηνωμένα Έθνη και τόνισε με περηφάνια πως είναι κομμουνιστής. Και το να είναι αυτό που πιστεύει είναι δικαίωμα του. Να το προβάλλει όμως στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ όταν είχε σαν κύρια αποστολή του την προβολή του δράματος της χώρας του και την καταγγελία των Τουρκικών βαρβαροτήτων κάπου δεν ταιριάζει με τα πιο πάνω προσόντα. Το ίδιο περίπου θα πω για την αχαρακτήριστη δήλωση του ότι εμείς ως μικρό κράτος δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το βέτο εναντίον της Τουρκίας. Ποιος τον ρώτησε και τι χρειαζόταν να το πει; Έρχεται και κάτι άλλο στο μυαλό μου.

Ο Πρόεδρος θέλει να προετοιμάσει τους Ελληνοκύπριους να δεχτούν μια  «συμβιβαστική» λύση που κατ’ εκείνον χρειάζεται να αποφεύγονται εκδηλώσεις Ελληνικότητας που θα δημιουργήσουν, κατά την γνώμη του, προβλήματα  με τους Τουρκοκύπριους. Δυστυχώς ή δεν αντιλαμβάνεται ή δεν θέλει να αντιληφθεί ότι είναι αδύνατο να εμποδίσεις την εκδήλωση της εθνικής ταυτότητας ανθρώπων απλώς διότι το ζητάς. Και τι ενοχλεί εάν υπάρχουν εκδηλώσεις Ελληνικότητας των Ελληνοκυπρίων και ακόμη της ιστορίας τους αφού ο σκοπός είναι να γίνεται σεβαστή η εθνική ταυτότητα κάθε κοινότητας της Κύπρου από την άλλη κοινότητα; Παρεμπιπτόντως γιατί ενοχλεί το σύνθημα «Ελλάς Ελλάς σκέπασε κι εμάς»;

Εμείς δεν βρισκόμαστε υπό κατοχή; Η Ελλάς δεν είναι εγγυήτρια δύναμη; Κατ’ ακρίβεια αυτό που εκφράζεται σαν παράκληση έπρεπε να είναι απαίτηση. Όταν πολεμάς την εθνική ταυτότητα κάποιου τον προσβάλλεις  είτε Έλληνας είναι είτε Τούρκος. Και τι ενοχλεί το σύνθημα ότι «η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι απαράδεκτη λύση»; Δεν επιτρέπεται από την δημοκρατία; Από την άλλη είναι χαρακτηριστικό οξυδέρκειας να πρέπει να κρύβουμε την δυσφορία μας και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με την αδιάλλακτη συμπεριφορά των Τούρκων σε σχέση με την λύση του Κυπριακού;

Η να συνεχίζουμε μια καταστροφική διαπραγμάτευση; Είναι διεκδίκηση των δικαίων μας να μην βροντοφωνάζουμε διεθνώς το πρωτοφανές φαινόμενο καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας για 35 χρόνια και να μην στέλνουμε και μια αποστολή στο Προεδρείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να τεκμηριώνουμε την θέση αυτή; Είναι αφοσίωση σε αρχές να τοποθετούμε συγγενείς και φίλους μας σε κυβερνητικά πόστα; Έχει ο Πρόεδρος αρκετή μόρφωση να συνομιλήσει επί ίσοις όροις με τους ομολόγους του;

Εκτός από τα δρώμενα στις συνομιλίες μπορεί να παρουσιάσει με αποτελεσματικότητα το Κυπριακό δράμα όπως είναι σήμερα και την αντίφαση του με τις αρχές της Ευρώπης και του διεθνούς δικαίου; Κατέχει τις αρχές αυτές; Μπορεί να αναπτύξει πρωτοβουλίες στο εξωτερικό; Όλα αυτά και το ζήτημα ύπαρξης των άλλων προσόντων που ανάφερα πιο πάνω στο πρόσωπο του Προέδρου τα αφήνω στην κρίση του αναγνώστη. Εγώ πάντως ανησυχώ…

Ιοβόλος