Κάλλιο αργά παρά ποτέ κύριε Πρόεδρε...

Κατ’ αρχήν σε συγχαίρω Πρόεδρε για την απόφαση σου να δεις αρχηγούς Κρατών για να τους ενημερώσεις για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Εγώ σου υπέδειξα από καιρό μόλις είδες την άγρια πολιτική της Τουρκίας για νομιμοποίησης των τετελεσμένων μέσον των «διακοινοτικών συνομιλιών» να τρέξεις και να πληροφορήσεις τους αρχηγούς κρατών της Ε/Ε που το πάει η Τουρκία. Εσύ το βιολί σου: «Μόνο με συνομιλίες μπορεί να λυθεί το Κυπριακό και η λύση πρέπει να είναι μεταξύ των Κυπρίων».

Τώρα χρειάστηκες και τους ξένους που θα έπρεπε από καιρό να τους συναντήσεις.  Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Το θέμα όμως είναι τι τους λες. Αν περιορίζεσαι στην μόνιμη σου επωδό περί «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με μια κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα, μια ιθαγένεια και με πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων όπως αυτή καθορίζεται από τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας ως μόνιμη ρεαλιστική επιλογή» χωρίς να καταγγέλλεις την κατοχή και την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Τουρκία 35 ολόκληρα χρόνια κανένα καλό δεν θα βγει. 

Και τούτο διότι αυτή η συνταγή σου δεν προσφέρει κανένα μοχλό πίεσης της Τουρκίας, κανένα αδύνατο της σημείο της για να μπορούν και οι ξένοι να το χρησιμοποιήσουν. Έτσι η συνταγή σου θα είναι απλώς μια επαναλαμβανόμενη για χρόνια φιλολογία που ούτε καν αρχές δικαίου και διεθνείς υποχρεώσεις της Τουρκίας δεν περιέχει. Και κάτι άλλο. Αυτό που λες ότι η λύση διζωνικής, δικοινοτικής, κλπ «είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή για την επανένωση της πατρίδας μας, την απαλλαγή από την κατοχή, την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον τερματισμό του εποικισμού και την απελευθέρωση της Κύπρου από οποιασδήποτε μορφής κηδεμονίες» εισηγούμαι να μην το τονίζεις στους ξένους διότι αποτελεί για εκείνους που γνωρίζουν τα δεδομένα κραυγαλέα αντίφαση. Σε υπενθυμίζω ότι η Κύπρος είναι ήδη μοιρασμένη σε δυο ζώνες με τις δυο κοινότητες χωρισμένες και αυτό που προτείνεις είναι περίπου νομιμοποίηση του διαχωρισμού αυτού.

Πράγμα που αντιβαίνει με την σωστή έννοια της επανένωσης. Το δε πολιτειακό σχήμα που προκύπτει (όπως μου λέει ένας φίλος νομικός) συγκρούεται με βασικά ανθρώπινα δικαιώματα με προεξέχουσα την απαγόρευση φυλετικών διακρίσεων. Εξ’ άλλου ο τερματισμός του εποικισμού που λες, συγκρούεται με την αποδοχή από εσένα 50,000 εποίκων. Όσον αφορά την απελευθέρωση της Κύπρου από κηδεμονίες η υποταγή των Τουρκοκυπρίων στην Τουρκία για κάθε λέξη που λένε είναι από μόνη της μια συνεχής κηδεμονία την οποία αποδέχεσαι με την μορφή των συνομιλιών που συνεχίζεις να διεξάγεις με τους δήθεν Τουρκοκύπριους. Κάνοντας λοιπόν την ενημέρωση στους ξένους πάρε και κανένα μαζί σου που ξέρει από ανθρώπινα δικαιώματα και όλο το φάσμα των Τουρκικών παραβιάσεων των δικαιωμάτων αυτών και άλλων  βαρβαροτήτων για να ισοφαρίσει λίγο η κατάσταση. Διότι θα έπρεπε να ξέρεις ως τώρα ότι οι αρχηγοί των κρατών ενημερώνονται προηγουμένως από συμβούλους για τα θέματα που αναμένουν ότι θα τους θίξει ο επισκέπτης τους. Υπήρξες καλός Γ.Γ. του κόμματος σου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είσαι αυτομάτως και καλός αρχηγός κράτους. Λίγη αυτογνωσία δεν βλάπτει.
 Μια και μιλούμε για τις εξελίξεις του Κυπριακού πρέπει να επαναλάβω μια υπόδειξη την οποία δεν εννοείς να την δεις σε βάθος. Επιμένεις εσύ, οι γύρω σου, κάποιοι πολιτικοί παράγοντες και η Ειρήνη Χαραλαμπίδου ότι μόνο με συνομιλίες μπορεί να λυθεί το Κυπριακό. Δεν εννοείτε να αντιληφθείτε ότι για να λυθεί με συνομιλίες το πρόβλημα μας πρέπει να υπάρχουν ορισμένες προϋποθέσεις. Π.χ. καλή πίστη από την άλλη πλευρά, ανεξαρτησία του συνομιλητή από την Τουρκία, διάθεση να τηρηθούν ορισμένες βασικές αρχές δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να επιτευχθεί λύση βιώσιμη και όχι χειροτέρευση της κατάστασης ή νομιμοποίηση των τετελεσμένων με προτεταμένο το χέρι της Τουρκίας για το ελεύθερο μέρος της Κύπρου. Οι προϋποθέσεις αυτές 35 χρόνια δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν ακόμη σήμερα.

Ελλείψει δε αυτών των προϋποθέσεων οι συνομιλίες με τους Τούρκους όχι μόνο δεν λύουν το Κυπριακό αλλά κάνουν κακό στον τόπο μας: απενοχοποιούν την Τουρκία και εξουδετερώνουν τις δυνατότητες πιέσεως της, δίνουν σοβαροφάνεια στις απαράδεκτες και ασυμβίβαστες με στοιχειώδεις αρχές Τουρκικές απαιτήσεις, στερεώνουν και αναβαθμίζουν το ψευδοκράτος, προκαλούν αποστασιοποίηση των ξένων από την ουσία του προβλήματος μας και παρεμποδίζουν τη χρήση νομικών και ακόμη πολιτικών μέτρων από μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας για την προστασία της ίδιας και των δικαιωμάτων των Κυπρίων. Όμως ρωτούν οι παράγοντες (και η Ειρήνη) «πως άλλως πως θα λυθεί το Κυπριακό;» Η απάντηση είναι απλή: παρά να χειροτερεύσουμε την θέση μας νομιμοποιώντας μόνιμα τα Τουρκικά τετελεσμένα η να συνεχίζουμε συνομιλίες που μόνο αρνητικά αποτελέσματα φέρνουν είναι προτιμότερο να συγκεντρώσουμε τις προσπάθειες στην δημιουργία των προϋποθέσεων σωστών συνομιλιών. Και καλύτερα άλυτο το πρόβλημα παρά δήθεν λυμένο με τελειωτική καταστροφική διευθέτηση. Άκουσες Πρόεδρε; Προσεκτικά λοιπόν να μιλήσεις στους ξένους. Παρόλη την ζημιά που έχεις ήδη κάνει κάνε και κάτι καλό έστω και αργά.

Ιοβόλος