«Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται»

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ της εκλογής νέας κυβερνήσεως στην Ελλάδα ένοιωσα την ανάγκη να διερωτηθώ τι γίνεται μεταξύ της πολιτικής μας ηγεσίας και της Ελλάδας όσον αφορά το πρόβλημα της Κύπρου. Το σύνθημα «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται» στερείται και σοβαρότητας και αποτελεσματικότητας.

Η Κύπρος θύμα μιας τραγωδίας που ξεκίνησε από την Ελληνική χούντα και παραμένει ακόμη κάτω από Τουρκική κατοχή, αδύναμη και χωρίς συμμάχους καταπιεσμένη από τους Αγγλοαμερικανούς, την Τουρκία τους Σουηδούς και βάλε δεν είναι δυνατό μόνη της να έχει το αναγκαίο ανάστημα, υπόσταση και επιρροή για να αποφασίζει ελεύθερα και αποτελεσματικά πως θα απελευθερωθεί και να πετύχει λύση που να συμβιβάζεται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η χείρα βοηθείας από την Ελλάδα δεν είναι μόνο απαραίτητη για την άμυνα της ούτε μπορεί να εξαντλείται απλώς σε λόγια. Πρέπει να πάρει και την μορφή κοινής πορείας και αγώνα για την δικαίωση της Κύπρου.

Αυτό επιβάλλει τόσο η αδυναμία της Κύπρου όσο και ο δίκαιος αγώνας της. Αυτό επιβάλλει και η υποχρέωση της Ελλάδας έναντι της Κύπρου όχι μόνο λόγω του νομικού της καθήκοντος εγγύησης της ανεξαρτησίας και της ασφάλειας της Κυπριακής Δημοκρατίας βάσει της Συνθήκης Εγγυήσεως  αλλά και λόγω του γεγονότος ότι ο Ε/κ πληθυσμός της Κύπρου και η Ελληνικότητα της για χιλιάδες αιώνες δημιουργούν ειδικό  εθνικό και ηθικό καθήκον από μέρους της Ελλάδας προστασίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα μπορούσε βεβαίως εδώ να προσθέσω και την ευθύνη για το δράμα της Κύπρου που προερχόταν από την Ελληνική χούντα που όσο και αν την ξεχωρίσουμε από τον Ελληνικό λαό  δεν έπαυε να αποτελείται από Έλληνες αξιωματικούς και να αντλεί την δύναμη της από τον Ελληνικό στρατό που την ανέχτηκε και την βοήθησε στο τρομερό πλήγμα κατά της Κύπρου. Δέχομαι ότι οι Ελληνικές κυβερνήσεις που ακολούθησαν την εκδημοκρατικοποίηση της Ελλάδας μετά και λόγω της σφαγής της Κύπρου,  επέδειξαν ενδιαφέρον και προσπάθησαν να βοηθήσουν την Κύπρο με κάποια διπλωματικά και πολιτικά μέσα και με στρατιωτικές ενισχύσεις παρά τις εγγενείς αδυναμίες της χώρας.

Αυτές οι θετικές ενέργειες της Ελλάδας με προεξέχουσα την επιτυχία να γίνει η Κύπρος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έτυχαν ιδιαίτερης εκτίμησης και προκάλεσαν πολλή συγκίνηση στον Ε/κ λαό. Έλα όμως που υπήρξαν και σκαμπανεβάσματα που πίκραναν βαθιά τους Ε/κ και ιδιαίτερα τον τεράστιο αριθμό των θυμάτων της Τουρκίας στην Κύπρο (εκτοπισμένους, ξεσπιτωμένους συγγενείς αγνοουμένων κ.α).  Και μέσα στα ταρακουνήματα πρέπει να περιλάβουμε και τις θλιβερές δηλώσεις Γ Παπανδρέου, Σημίτη, Μπακογιάννη, Διαμαντοπούλου, Βενιζελου και Σία που μας παρότρυναν να δεχτούμε το καταστροφικό Σχέδιο Ανάν με κάποια επιπολαιότητα και ίσως αδιαφορία ως προς το τι θα καταντήσει η Κύπρος με τέτοιο σχέδιο με  ελατήριο- όπως το ένοιωσε ο Ε/κ λαός- «δεχτείτε το να ησυχάσουμε από εσάς» χωρίς μάλιστα να γνωρίζουν βασικές πρόνοιες του σχεδίου.

Σ’ αυτό να προσθέσουμε και κάποιες επικύψεις προς την κατοχική Τουρκία, μια κάποια  αδιαφορία και μία ανεπαρκή διπλωματική και πολιτική ανεπάρκεια που δεν πρόβαλλε επιτακτικά το δράμα της Κύπρου σ’ όλους τους διεθνείς χώρους που έχει την άνεση η Ελληνική κυβέρνηση να κινείται με κάποια περισσότερη ασφαλώς επιρροή από εμάς . Αυτές τις αρνητικές καταστάσεις της ανέχτηκε ο Κυπριακός Ελληνισμός με πικρία μεν αλλά με πολλή αξιοπρέπεια. Γνωρίζουμε τις αδυναμίες της Ελλάδας γι’ αυτό και αντιλαμβανόμαστε τους περιορισμούς της. Εκείνο που δεν αντιλαμβανόμαστε και μας προκαλεί σοβαρή απογοήτευση είναι η αχρείαστη υποχωρητικότητα της και η έλλειψη μιας δραστηριότητας της προς όφελος της κατεχόμενης πατρίδας μας. Δεν νιώθουμε την Ελλάδα να μάχεται μαζί μας, δεν ακούμε την φωνή της στα διάφορα διεθνή σώματα και οργανισμούς να υποδεικνύει την αδικία και παρανομία στην Τουρκοκρατούμενη πατρίδα μας. Η αφέλεια που χαρακτηρίζει την Κυπριακή πολιτική ηγεσία περί «συνομιλιών» και «καλού κλίματος» βρίσκει πρόθυμη συμπαράσταση για ευνόητους λόγους  την Ελλαδική ηγεσία κάτω μάλιστα από το βολικό σύνθημα «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται.

Η ορθή αντιμετώπιση του Κυπριακού θάπρεπε να ήταν: « Η Κύπρος και η Ελλάς συναποφασίζουν ως συναγωνιστές  με κοινό στόχο την απελευθέρωση της Κύπρου με όλα τα μέσα που διαθέτουν πολιτικά, διπλωματικά, νομικά. κλπ. Είναι καιρός λοιπόν να αρχίσει αυτός ο κοινός αγώνας αφού μάλιστα η Τουρκία απέδειξε χωρίς περιστροφές και με πλήρη περιφρόνηση αρχών και δεσμεύσεων της ότι δεν προτίθεται να δώσει λύση σωστή στην Κύπρο. Και η ευκαιρία απόδειξης του αγώνα αυτού θα δοθεί σύντομα με την αξιολόγηση της Τουρκίας  στην Ε.Ε. Θα  συναγωνιστούν Ελλάδα και Κύπρος για να εκθέσουν, πιέσουν και αναστείλουν την πορεία της Τουρκίας στη ΕΕ ή θα αναβάλουν και ματαιώσουν την προσπάθεια αυτή για το καλό κλίμα των «συνομιλιών» την καθησύχαση και αποενοχοποίηση της εγκληματικής χώρας και την ενθάρρυνση της να συνεχίσει τις παρανομίες της με τις θωπείες των συμμάχων της;

Ιοβόλος