Σαπουνόφουσκες...

Οι κρίσιμες μέρες για την αντίδραση μας στην πορεία ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. λόγω μη συμμόρφωσης της στις υποχρεώσεις της όπως τις αναγνωρίζει η Ε.Ε. είναι κοντά. Εγώ θα πρόσθετα και μια άλλη υποχρέωση, εκείνη του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο και την συμμόρφωση στην απαγόρευση του Δ.Δ.  της κατοχής του νησιού που αποτελούν ρητές προϋποθέσεις για την συμμετοχή Κρατών στην Ε.Ε. Η πολιτική ηγεσία μας, μας διαβεβαίωσε επανειλημμένα ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να περάσει αλώβητη από την διαδικασία του Δεκέμβρη.  Το εννοούν ή το λένε σαν ακόμη μια από τις πολλές  σαπουνόφουσκες για να καθησυχάσουν τον «αφελή» κατ’ εκείνους λαό;

Η απάντηση εξαρτάται από το τι έκανε ο Πρόεδρος Χριστόφιας για να πείσει ότι έγινε όλη η απαραίτητη προετοιμασία και πάρθηκαν όλα τα αναγκαία μέτρα έτσι που να είναι δυνατή και αποτελεσματική η άσκηση του δικαιώματος βέτο από την Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι αυτονόητο ότι τέτοια προετοιμασία χρειάζεται επίπονη στρατηγική, και οργανωμένη διπλωματική και πολιτική προσπάθεια πολλούς μήνες πριν τον Δεκέμβρη. Η διαπίστωση όμως είναι δυστυχώς ότι τέτοια προετοιμασία δεν έγινε από τον Πρόεδρο. Παρήλθαν πολλοί μήνες πριν από τον Δεκέμβρη κατά την διάρκεια των οποίων η Τουρκία αλώνιζε  την Ε.Ε. και τις χώρες που την απαρτίζουν χρησιμοποιώντας τις  «συνομιλίες» των Χριστόφια-Ταλάτ και τις σχετικές δηλώσεις τους και εκείνες  των «φίλων» (Αγγλίας) και των εχθρών (Ντάουνερ κ.λ.π.) ως επιχείρημα για την «πρόοδο» στο κυπριακό.

Και ενώ η Τουρκία έκτιζε οργανωμένα και συστηματικά την υπόθεση της πάνω στην τακτική του Προέδρου μας ο οποίος αφελώς πίστευε  ότι θα «γωνιάσει» την Τουρκία με τις προσφορές του αυτός ήρθε πρόσφατα στο παρά πέντε να στείλει επιστολή στους αρχηγούς κρατών και να καταγγείλει  την αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας. Ένα μέτρο καταδικασμένο σε αποτυχία αφού εκτός της ασύγγνωστης αργοπορίας είναι και ασυμβίβαστο με την συμπεριφορά του Προέδρου που προηγήθηκε στον ουσιαστικό χρόνο των προηγούμενων μηνών με αποτέλεσμα η επιστολή να αγγίζει τα όρια της έλλειψης σοβαρότητας και της παιδαριώδους πολιτικής. Και το ερώτημα είναι: ο Πρόεδρος πιστεύει ότι θα φέρει αποτέλεσμα η επιστολή του η την έστειλε για να δείξει ότι δήθεν κάτι έκανε προς την σωστή κατεύθυνση; Και οι δυο αυτές πιθανότητες δεν τιμούν την νοημοσύνη του σίγουρα δε υποτιμούν εκείνη του λαού. Είναι γι’ αυτό που πιστεύω όπως ξαναείπα ότι η κατάσταση  της πολιτικής μας ηγεσίας είναι απελπιστική. Μάλιστα συνειδητοποιώ ότι έφθασε το σημείο να είναι σοβαρά επικίνδυνη. Και αυτό αφορά μεν κυρίως τον Πρόεδρο αλλά συγχρόνως επεκτείνεται στους συμβούλους και τους υποστηρικτές του που περιλαμβάνουν και τις ηγεσίες των συγκυβερνώντων κομμάτων. Δεν θα αποδώσω την ίδια ευθύνη στους συντρόφους του κ. Χριστόφια ιδίως τα πρωτοκλασάτα στελέχη του Ακέλ (Άντρος κ.α) που συναγωνίζονται μεταξύ τους ποιος θα εξυμνήσει περισσότερο τον Αρχηγό γελοιοποιούμενοι κατά κόρον διότι για αυτούς είναι θέμα πολιτικής αν όχι και βιολογικής (το ψωμί τους ) επιβίωσης. Άνθρωποι ανεπάγγελτοι- όπως τον Αρχηγό τους- τι θα κάμουν στην την ηλικία μάλιστα που βρίσκονται .

Υπάρχει βέβαια και η άποψη ότι πάνω από τα πρόσκαιρα η ακόμη  τις καθημερινές ανάγκες είναι το χρέος προς την πατρίδα όπως αποδεικνύεται και από τις θυσίες των ηρωικά πεσόντων συμπατριωτών μας. Αλλά αυτά τα προσπερνούν πολλοί υποστηρικτές της «λύσεως» τύπου Χριστόφια χαρακτηρίζοντας τα «εθνικισμό» «ρατσισμό» και άλλες ανοησίες. Εκείνο που νιώθω την ανάγκη να τονίσω είναι ότι υπάρχει όριο ανοχής και αντοχής του λαού στην κοροϊδία. Δεν μπορούμε πια να ακούμε για «προσφορές» σε βάρος της επιβίωσης του ελληνισμού και των συμφερόντων της πατρίδας μας. Δεν ανεχόμαστε βλακείες όπως αυτές που εκστομίζει ο Πρόεδρος κάθε φορά που του μιλά στον ενικό ένα ξένος ηγέτης του οποίου μάλιστα η χώρα προκάλεσε  και προκαλεί υποχθονίως τραγωδίες στο τόπο μας. Ο πρωθυπουργός της ύπουλης Αγγλίας που προχθές έστειλε τον πρέσβη της στα κατεχόμενα για τελετή μνήμης των θυμάτων της αποικιακής πολιτικής της χώρα τους θεωρεί, λέει, φίλο του τον Χριστόφια.

Οποία αφελής πρόκληση στα αισθήματα του δύσμοιρου λαού της τραγικής μας πατρίδας. Από την άλλη πόσο να βλέπουμε τον Αναστασιάδη να παριστάνει  απότομα τον επικριτή του Προέδρου στο κυπριακό όταν όλος ο κόσμος γνωρίζει τις πολιτικές του υποχωρήσεις που συμβιβάζονται με αυτές του Προέδρου και που μετα βίας προσπαθεί να τις κρύψει. Αμ ο φλύαρος αγωνιστής Καρογιάν του ναι μεν (ο Χριστόφιας παρέκλινε) αλλά θα συνεχίσουμε να τον υποστηρίζουμε.. Θέλει, λέει να του απολογηθούν τα στελέχη του ΔΗ.ΚΟ που παράκουσαν τις οδηγίες του. Πρόκειται για φασιστική νοοτροπία, παραλογισμό και αυτοκαταστροφική επιδίωξη. Και είναι φασιστική διότι δεν μπορείς να επιβάλεις σε οποιονδήποτε να σου απολογηθεί αντίθετα με το τι πιστεύει.

Τι αξίζει δε μια απολογία που είναι αποτέλεσμα εκβιασμού. Πρόκειται για αυτοκαταστροφική απαίτηση αφού όταν φύγει η ομάδα των στελεχών που δημοσίως διακηρύσσουν την αντίθεση τους με τις παρεκτροπές του κ. Χριστόφια, πέραν του γεγονότος ότι οι θέσεις τους  ταυτίζονται με τις διακηρυγμένες αρχές του ΔΗ.ΚΟ αποτελούν προσωπικότητες χωρίς τις οποίες το ΔΗ.ΚΟ θα υποβαθμιστεί. Οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να στέκονται και χωρίς την καρέκλα της εξουσίας και όχι να θυσιάζουν την εικόνα του κόμματος τους για μια τέτοια καρέκλα. Από την άλλη ο Ομήρου της ΕΔΕΚ λέει συνεχεία πως θα φύγει την κατάλληλη στιγμή ο καιρός όμως περνά οι παρεκκλίσεις Χριστόφια συνεχίζονται και αρχίζω να πιστεύω ότι η κατάλληλη στιγμή η δεν θα έλθει η αν έλθει θα είναι  πολύ αργά…