Το δάκρυ της Φωτεινής...

Σε λίγες μέρες μπαίνει  ο νέος ο χρόνος – ίδιος όπως και πέρσι.

Άδειος ο κατεχόμενος ουρανός μας, άδεια ή πατημένη μας γή, άδεια ή θάλασσα μας, άδειοι κι οι τάφοι μας.

Και μεις το ίδιο άδειοι, μονότονοι, ανιαροί- αδρανείς όσο και πέρσι. Με την ίδια εξουθενωτική αδυναμία, το ίδιο ευτελές βόλεμα, το ίδιο αλληλοφάγωμα.

Και το χειρότερο: «Μέσα» μας να υπάρχει ο ακίνητος θάνατος και «έξω» μας η θανάσιμη ακινησία.

Σε λίγες μέρες μπαίνει το 2010. Που μας βρίσκει απελπιστικά...”αισιόδοξους» και άθλια...”γενναίους” μέσα στην απόγνωση και την αδυναμία μας.

Ζούμε το σήμερα- όπως και πέρσι- τόσο «αισιόδοξα», λες και θα ζήσουμε αιώνια και τόσο «γενναία», λες και θα πεθάνουμε αύριο. Και αναμένουμε τον «Πρόεδρο Λύσης» να μας...σώσει, χωρίς κι αυτός να ξέρει από ποιόν. Που αναζητεί κάτι, χωρίς να ξέρει τι. Και που αναμένει τη λύτρωση μας από τον «φίλο» τον Ταλάτ, και τον «φίλο» του Μπράουν – δηλαδή από κάποια δύναμη έξω από μας...μια δύναμη εχθρική προς εμάς!

 Το 2010 θα ανατείλει σε λίγες μέρες. Και θα αρχίσουν οι απολογισμοί με μεμψιμοιρίες άσκοπες.  Προβλέψεις άστοχες και ευχές ρουτινιάρικης καθωσπρέποσύνης. Συστάσεις και συμβουλές των μεν στους δε και αντίστροφα. Συστάσεις αφυδατωμένες από την πολυχρησία και την υποκρισία. “Ενότητα”, “ομοψυχία”, “υπευθυνότητα¨ :  Ο ευφημισμός των ευάρεστων λέξεων με τις οποίες ευνουχίζεται η εθνική σκέψη.

 Επίκληση του εθνικού για την δικαιολόγηση του προσωπικού και του κομματικού. Εξ’ ου και η ευημερία των λέξεων και η δυσπραγία των εννοιών.

 Τι μας μένει λοιπόν από το 2009; Μόνο το δάκρυ της Φωτεινής και η αρχοντιά της, που της δίνουν διαστάσεις ηρωικές.

 Αυτό το δάκρυ θα θυμάμαι μόνο από το 2009...

Ευθύβολος

• Υ.Γ. Εξαιρετικά αφιερωμένο στον αυθαίρετο του “Πολίτη”: Ενσυνείδητα βρυκολακιάζεις ένα παρελθόν το οποίο ποτέ δεν έζησες. Ξεθάβεις νεκρούς ήρωες που ποτέ δεν έκλαψες, ποτέ δεν ύμνησες, ποτέ δεν σεβάστηκες. Εμπορεύεσαι ιδέες που ποτέ δεν πίστεψες και ληστεύεις αγώνες και θυσίες για τις οποίες ποτέ δεν πόνεσες.

Είσαι αξιοθρήνητος.