ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ 'Η ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΠΟΜΟΝΩΤΙΣΜΟΣ; (2)

ΜΕΡΟΣ Β' ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

Εικοσιένα χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου το πολιτικό μπλοκ της Δύσης προσπαθεί ακόμη να ενοποιηθεί δημιουργώντας μιαν ξεχωριστή κουλτούρα, την κουλτούρα της Δύσης. Ο οικονομικός ιμπεριαλισμός έχει πια διαπεράσει τα εθνικά σύνορα των λαών. Τα σύγχρονα καρτέλ εκτελούν καθημερινά τις βουλές του φιλελευθερισμού εφαρμόζοντας την πολιτική της οικονομικής εγχώρησης και της παρακμής των εσωτερικών μικρομεσαίων αγορών. Οι πολυεθνικές προτάσσουν την ιδέα της ολοκλήρωσης καταλαμβάνοντας τη μερίδα του λέοντος στην ευρωπαϊκή οικονομική πίτα. Παράλληλα τα χρηματιστικά καρτέλ ενισχύουν τη θέση τους στηριζόμενα στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα εξαλείφοντας κάθε εθνική προστατευτική πολιτική. Έναν αιώνα μετά, τα φαντάσματα του Μαρξ παραμένουν ζωντανά στην Ευρώπη. Τα γραπτά του επαληθεύονται χρόνια μετά την πτώση του υπαρκτού Σοσιαλισμού αποδεικνύοντας εμπράκτως την οικονομική καπιταλιστική ενοποίηση και την εξαφάνιση της εργατικής τάξης, η οποία το 1991 είδε τη Σοβιετική Ένωση να κατεδαφίζεται υπό τους ήχους του ρέκβιεμ της Περεστρόικας.
    Από την άλλη τα ευρωπαϊκά κράτη θωρακίζονται πίσω από τα σύγχρονα τείχη τους εμποδίζοντας τους μετανάστες να παραμείνουν στα εδάφη των ευρωπαϊκών χωρών. Μετά τη σύμβαση της Γενεύης το 1951, που προνοούσε τη νομική προστασία των προσφύγων και των απάτριδων, παρατηρούμε την αυξανόμενη τάση διωγμού των μεταναστών και την αύξηση των φυλετικών διαχωρισμών. Ο Jacques Derrida στο βιβλίο του «Πέραν του κοσμοπολιτισμού» θέτει το ερώτημα σχετικά με τη φύση των «χωρίς χαρτιά». Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι σημαίνει ο όρος άνθρωποι χωρίς χαρτιά; Πρόκειται μήπως για ένα νέο υποδεέστερο είδος αθρώπου, που ακολουθεί το Homo Europus; Στην προσπάθεια της πολιτικής ενοποίησης λαμβάνουν μέρος πολλά ακραία, εξτρεμιστικά, νεοναζιστικά στοιχεία αλλά και σύγχρονοι πολιτικοί υπέρμαχοι της ευρωπαϊκής φυλετικής καθαρότητας που βρίσκουν νομική υπόσταση μέσα από θεσμοθετημένες διατάξεις, όπως το γαλλικό νόμο «περί φιλοξενίας» που εισήγαγε ο Ντεμπρέ προκειμένου να εμποδίσει τη φιλοξενία των μεταναστών από τους «νόμιμους» Γάλλους υπηκόους. Ακόμη στη γηραιά ήπειρο ανοικοδομούνται τα σύγχρονα «Πογκρόμ», τύπου Άουσβιτς, όπου οι ευρωπαίοι συλλέκτες ψυχών, φυλακίζουν τους πρόσφυγες απαλείφοντας την αξιοπρέπεια τους και την ουσία της «ανθρωπινότητας» τους. Οι μετανάστες φαντάζουν σαν σκουρόχρωμες ψηφίδες στο ποικιλόχρωμο ευρωπαϊκό ψηφιδωτό. Για τους ευρωπαίους πολιτικούς  η ενοποιημένη Ευρώπη κινδυνεύει από τους πρόσφυγες και τους απάτριδες και όχι από τις συχνές οικονομικές κρίσεις του προβληματικού φιλελευθερισμού. Οι προσπάθειες αυτές ακολουθούν τα σχέδια των Κογκισταδόρων και των Σταυροφόρων οι οποίοι, αφού λαφυραγώγησαν τον υπόλοιπο κόσμο, κατόπιν τους δαιμονοποίησαν ως αλλόθρησκους και βαρβάρους.  
    Το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας είναι πολύ σημαντικό και προκάλεσε την ανάπτυξη της σχετικής με το ζήτημα βιβλιογραφίας. Αρκετοί σύγχρονοι φιλόσοφοι, νομικοί και πολιτικοί επιστήμονες ερίζουν για την πολιτιστική ταυτότητα καθώς και τις επιπτώσεις που έχει πάνω στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Χαρακτηριστικά στη Μεγάλη Βρετανία, μετά από δημοσιογραφικές και επιστημονικές έρευνες (κυρίως μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο το 2005) εξήχθησαν κάποια σημαντικά συμπεράσματα. Αφού όπως σκιαγραφείται μέσα από τις συγκεκριμένες έρευνες ο στόχος των τρομοκρατών δεν είναι άλλος από την «μουσουλμανοποίηση» ολόκληρης της Βρετανικής νήσου. Ακόμη τα περισσότερα μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων στη Μεγάλη Βρετανία ταξικά ανήκουν στα μεσαία στρώματα, ενώ οι ίδιοι είναι κάτοχοι της βρετανικής υπηκοότητας. Μάλιστα, όντας μετανάστες δεύτερης γενιάς, ουδέποτε μετέβησαν στις χώρες από τις οποίες κατάγονται οι γονείς τους. Παράλληλα μερικοί απ’ αυτούς δεν είναι Μουσουλμάνοι  εκ κουλτούρας αλλά πρώην χριστιανοί, που ασπάστηκαν την ισλαμική θρησκεία σε μεταγενέστερο στάδιο της ζωής τους.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται αφορά τα αίτια και τα αιτιατά που περιστρέφονται γύρω από την έννοια της κουλτούρας. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να απολαμβάνει ελεύθερα τη θρησκεία, τις ιδέες, τον πολιτισμό, να λαμβάνει μέρος ενεργά στις θρησκευτικές τελετές της ιδιαίτερης πίστης του χωρίς να δέχεται παρεμβάσεις και απειλές. Οι νόρμες αυτές θεσμίστηκαν μέσα στο χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. για να περιορίσουν τις κρατικές παρεμβάσεις στην ιδιωτική ζωή των ατόμων αλλά και για την προστασία και το σεβασμό των μειονοτήτων, οι οποίες, με το πέρας του πρώτου παγκόσμιου πολέμου βρέθηκαν υπό την εξουσία ξένων, προς αυτές, Εθνών.  Για την προστασία των μειονοτήτων ο Ο.Η.Ε. επεμβαίνει, μετά από έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας, σε κάποια κράτη στα οποία παρατηρείται καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 1999, όμως, χωρίς την έγκριση του γενικού συμβουλίου του Ο.Η.Ε., τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ και οι Η.Π.Α. βομβαρδίζουν τη Γιουγκοσλαβία και αργότερα διαμελίζουν τα εδάφη της. Στην περίπτωση αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση ακολούθησε τυφλά το δόγμα των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ ενισχύοντας τις επιθέσεις τους και κηρύττοντας την πολιτική της «Μαριονέτας» και του αμερικανικού εντολοδόχου. Την ίδια τακτική κράτησε και το 2003 στον πόλεμο του Ιράκ, όπου αποδέχτηκε τις Νατοϊκές βουλές για αναζήτηση των ιρακινών πυρηνικών όπλων, που δεν βρέθηκαν ποτέ.
    Επομένως για να μπορούμε να θεωρούμε την ευρωπαϊκή κοινότητα ισχυρή και αυτόνομη θα πρέπει τα μέλη της να ανεξαρτητοποιηθούν από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ και την αμερικανική ηγεμονία. Από την ίδρυση της η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί τον πιστό εκπρόσωπο της Αμερικής, η οποία με τη σειρά της ασκεί πλήρη πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο στη γηραιά ήπειρο. Συνεργάτης των Η.Π.Α. είναι η ίδια η Βρετανία που για στρατιωτικούς και πολιτικούς λόγους δεν θέλει να γειτνιάζει με μια ισχυρή, ενωμένη Ευρώπη. Αυτό, λοιπόν, που καλούνται να κάνουν οι ευρωπαίοι πολιτικοί μετά την επικύρωση της Συνθήκης της Λισσαβόνας είναι να βρουν την ενοποιητική φόρμα και να ασκήσουν μιαν κοινοτική πολιτική στηριζόμενη στις λαϊκές απαιτήσεις, ενισχύοντας τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και εμποδίζοντας τους κεφαλαιοκράτες να ρυθμίζουν τους εργασιακούς και χρηματιστικούς θεσμούς. Όπως έγινε στην περίπτωση του ορίου συνταξιοδότησης  των εργαζομένων. Μια κοινή παρεμβατική οικονομική πολιτική θα ευνοήσει τη συνεργασία των πολιτών καλλιεργώντας την αμοιβαία εμπιστοσύνη. Ίσως τότε θα μπορούμε να μιλούμε για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
    Αιώνες μετά την πτώση της  Respublika Christiana όπου όλη η Ευρώπη βρισκόταν υπό την επίβλεψη του Πάπα, του εκκλησιαστικού δικαίου, της θεοκρατικής ιδεολογίας του Ιερού Αυγουστίνου και υπό την καθοδήγηση της Λατινικής γλώσσας, γίνεται προσπάθεια ευρωπαϊκής ενοποίησης. Το τότε χριστιανοδυτικό  ενοποιητικό εγχείρημα απέτυχε και η Ευρώπη οδηγήθηκε στον Τριακονταετή πόλεμο  (1618-1648). Κατόπιν δημιουργήθηκαν τα έθνη- κράτη μετά από την υπογραφή  της συνθήκης της Βεσταφαλίας το 17ο αιώνα. Από τη στιγμή εκείνη η Ευρώπη, πέρα από την οικονομική συνεργασία, δεν γνώρισε ποτέ πολιτική και πολιτισμική ενοποίηση. Με εξαίρεση την ενοποίηση δια πολέμου που πέτυχε τόσο ο Ναπολέων όσο και ο Χίτλερ.
    Το πολιτικό εγχείρημα της συνθήκης της Λισσαβόνας είναι πολύ φιλόδοξο και ρομαντικό για το παρόν διεθνές σύστημα, στο οποίο επικρατούν τα αίτια πολέμου και το φαινόμενο της άνισης ανάπτυξης και ισχύς ανάμεσα στα κράτη. Ίσως με την ανάδειξη ενός νέου πολιτικού που θα έχει τις ηγετικές ικανότητες του Καρλομάγνου να καταφέρει η γηραιά ήπειρος  να αυτοθεσμιστεί και να  ενοποιηθεί αυτόνομη και παντοδύναμη, μέσα σε ένα ενιαίο πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό πλαίσιο.