Ποδόσφαιρο και ΑΚΕΛ...

Όσοι κλαυθμυρίζουν για την κατάντια του κυπριακού ποδοσφαίρου , το δίχως άλλο υποκρίνονται. Όταν δε τα δάκρυα προέρχονται από πολιτικούς είναι καθαρά...κροκοδείλια. Το ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα τα μεγάλα σωματεία θεωρούνται από τα κόμματα η μεγάλη δεξαμενή από όπου ψαρεύουν ψήφους. Ως εκ τούτου οι ηθικοί αυτουργοί όσων βλέπουμε στα γήπεδα είναι τα κόμματα και ο έλεγχος των ομάδων και των στρατών των φιλάθλων είναι μέρος της δικτατορίας τους , που καταδυναστεύει τη ζωή μας

Η μέθοδος του τριφυλλιού είναι πασίγνωστη και διαχρονική. Η Ομόνοια είναι το δόρυ του ΑΚΕΛ στην νεολαία και μέσω της ομάδας ελέγχει τους νεαρούς φιλάθλους. Οπόταν η εξάρτηση είναι πασιφανής και οποιοσδήποτε μπορεί να ανιχνεύσει τη διαπλοκή και την εξάρτηση.

Αν ανατρέξουμε προ διετίας θα θυμηθούμε ότι Ομονοιάτες και ΑΠΟΕΛίστες πήγαιναν μαζί στο γήπεδο χωρίς κανένα πρόβλημα. Μάλιστα αυτή η ενέργεια μνημονευόταν από ξένους ποδοσφαιριστές και παράγοντες που επισκέπτονταν το νησί και έμεναν εντυπωσιασμένοι από το γεγονός της συμφιλίωσης των οπαδών δυο εκ των μεγαλυτέρων οπαδών του νησιού.

Ξαφνικά όμως παρεισέφρησαν οι κομματικές σκοπιμότητες , που σύμπτωση (!!!) εξελίχθηκαν την περίοδο που ο Δημήτρης Χριστόφιας, αποφάσισε να διεκδικήσει το ύπατο κρατικό αξίωμα. Αμέσως δε με την εκλογή του τα πράγματα εκτραχύνθηκαν. Οι Ομονοιάτες καθοδηγούμενοι αλλά και εμφορούμενοι από το μεθύσι της εξουσίας δεν ήθελαν πλέον φιλίες με τους ΑΠΟΕΛίστες, αλλά πέρασαν σε πόλεμο και μάχες.

Από την πλευρά τους οι ΑΠΟΕΛίστες μετά και από την αναστολή της ποινικής δίωξης Ομονοιάτη οπαδού που προ διετίας χτύπησε οπαδό της ομάδας του και έχασε το μάτι του, ενώ άλλο περιέλουσαν με πετρέλαιο και θα τον έκαιγαν, αντέδρασαν και πήραν το νόμο στα χέρια τους. Ως γνωστό η βία φέρνει πάντα βία...

Η ΑΤΙΜΩΡΗΣΊΑ όπως καλλιεργήθηκε από τα κόμματα ως συνείδηση στους φιλάθλους, ανεξάρτητα από τα παραπτώματα επιδείνωσε την κατάσταση και ώθησε τους νεαρούς στην βία. Ακόμη το αδιέξοδο στο Κυπριακό ,αλλά και στην οικονομία, αφού πλέον το μέλλον των νεαρών είναι ζοφερό και η επαγγελματική τους αποκατάσταση αβέβαιη συντείνουν στην εκκόλαψη της βίας. Επίσης η έλλειψη προτύπων αφού πλέον ο απατεώνας ,το λαμόγιο και οι μετριότητες κυριάρχησαν παντού δίνουν το μήνυμα ότι και μια μαύρη κηλίδα στο ποινικό μητρώο δεν σημαίνει δα και πολλά, αντίθετα μπορεί να θεωρηθεί και επιβράβευση. Οπόταν επεισόδια στα γήπεδα έγιναν , γίνονται και θα γίνονται αφού έτσι θέλουν τα κόμματα , που διαμορφώνουν το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο κινούνται και τα παιδιά.

Η κουλτουριάρα Όγια και ο καλιτέχνης Ταλάτ

Όσοι παρακολούθησαν την παρέλαση με την ευκαιρία ανακήρυξης του ψευδοκράτους διαπίστωσαν πόσα ψέματα και πόσους ψεύτες έχουμε στην ηγεσία μας. Βάλθηκαν όλοι , να μας πείσουν ότι πρέπει να ξεχάσουμε το παρελθόν και να έρθουμε πιο κοντά με τους Τουρκοκυπρίους.

Για να μας δείξουν δε πως , επειδή είμαστε αμπάλατοι και αστοιχείωτοι έδρασαν οργανωμένα μίντια και πολιτικοί. Μάλιστα προσφέρθηκε για να έχουμε καθαρή αντίληψη να μας κάνει και σχετική επίδειξη η πρώτη κυρία της Κύπρου, ΕΛΣΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ.

Φόρεσε το καλύτερο της χαμόγελο , το πλέον σικάτο της ταγεράκι ( εντάξει περί ενδυματολογικών προσεγγίσεων οι απόψεις των ανθρώπων ποικίλουν) και έτρεξε στη Πύλα για να μας κάνει μαθήματα επαναπροσέγγισης. Εκεί χόρεψε με τη φίλη της Όγια Ταλάτ και μέσα στα χαμόγελα μίλησαν και για ειρήνη. Μετά απ αυτό η εκστασιασμένη και παρασυρμένη από τον ενθουσιασμό της για την επαναπροσέγγιση Όγια έδειξε στην Έλση μας ότι μας αγαπάει όλους. Ενθουσιασμένη καταχειροκροτούσε τα Μεχμετζίκ και φιλούσε την σημαία του ψευδοκράτους, πάντα φυσικά στα πλαίσια της κουλτούρας της επαναπροσέγγισης , όπως εξάλλου θα έκανε και οποιαδήποτε άλλη κουλτουριάρα. Έτσι κ. Έλση μας;

Φυσικά και ο Μεχμέτ Ταλάτ, αυτός κι αν είναι κουλτουριάρης εμφορούμενος από φιλία προς το σύντροφο του Χριστόφια χαιρέτισε την παρέλαση και μας φώναξε ότι το ψευδοκράτος θα παραμείνεις στους αιώνες. Έτσι είναι οι κουλτουριάρηδες καλλιτέχνες. Οραματίζονται πάντα το μέλλον και πολεμούν για τα ιδανικά τους...Ο δε Χριστόφιας και οι άλλοι επαναπροσεγγιστές ως συνήθως σιώπησαν και έκαναν και πάλι ότι δεν συνέβηκε τίποτε.

Ευτυχώς λοιπόν υπουργέ της παιδείας , πρόεδρε του Δ.Σ του ΡΙΚ και άλλοι κουλτουριάρηδες που μας προτρέπετε να αφήσουμε τα χωρατιλίκια και να πιστέψουμε στη λύση, που Όγια και Μεχμέτ μας δείχνουν το καλό παράδειγμα. Άξιος ο μισθός σας αλλά τα έργα σας είναι για τα λύματα...

Ιδού η περιρρέουσα

Απτό δείγμα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας , που θα έλεγαν και όσοι σκίζουν τα σλιπάκια τους ότι κάποιοι με τη στάση τους δεν θέλουν λύση του Κυπριακού, είναι το πιο κάτω κείμενο που γράφτηκε την επομένη των πανηγυρισμών με την ευκαιρία ανακήρυξης του ψευδοκράτους. Που πήγε η κουλτούρα για ειρηνική συμβίωση που καλλιεργείται από μίντια και πολιτικούς , όταν δεν πιστεύουν ότι δεν πρέπει κανένας να περιμένει υποχωρήσεις από την Τουρκία, οπόταν μην περιμένετε και κάτι σχετικό ως προς την επίλυση του Κυπριακού. Ότι το σχετικό σημείωμα γράφτηκε στον ΠΟΛΙΤΗ δεν λέει και τίποτε , εκτός κι αν είναι παραλήρημα αλήθειας και αυτοκριτικής.

«Από τα χθεσινά πανηγύρια στην κατεχόμενη Λευκωσία κανένας σώφρων και μετριοπαθής πολίτης ή πολιτικός δεν μπορεί να αντλήσει την παραμικρή αισιοδοξία και ελπίδα πως οι "νικητές του 1974" θα επιδείξουν μια διαφορετική στάση και συμπεριφορά. Ένας που ενδιαφέρεται για συνδιαλλαγή και συμβιβασμό δεν επιδεικνύει τόση αλαζονεία και έπαρση. Ένας που θέλει με ειλικρίνεια να υπηρετήσει αξίες όπως η συμφιλίωση δεν επαναπαύεται στις λόγχες και τους βρυχηθμούς των πολεμικών αεροπλάνων. Ποια λύση θα αποδέχονταν όλοι αυτοί που πανηγύριζαν χθες στα κατεχόμενα; Αυτήν που θα τερμάτιζε τα χθεσινά και επαναλαμβανόμενα για 26 χρόνια επινίκια; Με τεράστια δυσκολία θα απαντούσε κάποιος καταφατικά...»