Δεν αντιπαθώ τον Πρόεδρο, τον φοβάμαι

•  του Γιώργου Ηλιάδη

ΜΟΥ ΕΧΕΙ γίνει άγχος το πολιτικό άρθρο. Άγχος, τρόπος του λέγειν βέβαια: θέλω αν πω ότι μου είναι όλο και πιο δύσκολο να γράφω για το ίδιο θέμα, την ατζαμοσύνη του Προέδρου να διαπραγματευθεί το Κυπριακό.

Τόσο πολύ έχω καταπιαστεί με αυτό το θέμα και μάλιστα στις λεπτομέρειες του, που ορισμένοι του ΑΚΕΛ έχουν την εντύπωση ότι αντιπαθώ τον Πρόεδρο. Θέλω να τους διαβεβαιώσω ότι δεν τον αντιπαθώ. Τον φοβάμαι. Φοβάμαι πού θα μας καταντήσει η ανικανότητα του να διαχειριστεί τις τύχες μας – κυρίως των παιδιών μας και αυτών που δεν ήρθαν ακόμα, αλλά έρχονται.

Δεν ξέρω πια τι άλλο να γράψω. Είμαι φρακαρισμένος. Βυθίζομαι συνεχώς στην αγωνία μου για το μέλλον του τόπου μου. Μου έχει γίνει εφιάλτης. Η απογραφή των πραγμάτων που συνθέτουν τον εφιάλτη είναι οδυνηρή. Εργάζονται, λένε, βάσει αρχών και προς την κατεύθυνση «δίκαιης λύσης». Αλλά ποιες αρχές και ποια δίκαιη λύση προδιαγράφουν οι προτάσεις προς τον Ταλάτ (ας ξεχάσουμε προς στιγμή αυτά που απαιτούν οι Τούρκοι), αφού προδικάζουμε εμείς το τέλος μας, μόνοι μας, με την εκ περιτροπής προεδρία και τα συνακόλουθα; Γιατί δεν απαιτεί να συζητά πρώτα την κατοχή, αφού αν την αφήσει τελευταία, αυτό θα σημαίνει και νομιμοποίηση της;

Διαφωνεί, λέει, ο Πρόεδρος (και το ΑΚΕΛ) με το πακέτο των τουρκικών προτάσεων για την διακυβέρνηση. Τότε γιατί το συζητά; Είναι αξίωμα, όταν δέχεσαι και συζητάς κάτι στην πολιτική, δίνεις το μήνυμα ότι το ανέχεσαι.

Ποια είναι η πραγματική βάση του Κυπριακού; Δεν είναι η εισβολή και η κατοχή; Εμείς γιατί το φέραμε στα μέτρα των Τούρκων ως δικοινοτική διαμάχη για την οποία «φταίμε και οι δύο πλευρές;» (έτσι μας λέει ο Πρόεδρος και το ΑΚΕΛ).

Ποιές είναι οι δύο πλευρές στο Κυπριακό; Εμείς και οι Τουρκοκύπριοι ή εμείς και η Τουρκία;

Το Κυπριακό μας λένε, είναι πολιτικό πρόβλημα. Σύμφωνοι. Δεν είναι όμως και νομικό, που είναι και το ισχυρότερο μας όπλο; 

Θα ξεκινήσουν, λένε, διαφωτιστική εκστρατεία. Δεν μας λένε όμως με ποιες θέσεις. 

Στέλλει ο Πρόεδρος επιστολή στους ξένους ηγέτες και αντί να περιλάβει τις απόψεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, περιλαμβάνει τις θέσεις του ΑΚΕΛ (εκ περιτροπής προεδρία κλπ.), θέσεις με τις οποίες διαφωνεί η πλειοψηφία του λαού. Και ας πούμε, χάριν συζήτησης, ότι οι Τούρκοι δέχονται τις προσφορές μας στο κεφάλαιο «Διακυβέρνηση», τότε τι γίνεται; Θα πανηγυρίσουμε; Και αν αποδεχθούν και όλες τις πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, τι θα πράξει ο κ. Χριστόφιας και ο ερωτευμένος  με το Σχέδιο, Άντρος Κυπριανού; Προσβλέπουν μήπως στην υποστήριξη Αναστασιάδη;

Μπορούν να μας πουν συγκεκριμένα και δίχως δικολαβισμούς, ποιο το αποτέλεσμα του παραμερισμού της 8ης Ιουλίου; Μα ποιο άλλο από το να μιλούμε εμείς για ομοσπονδία και οι Τούρκοι για συνομοσπονδία και με όπλο την εποικοδομητική ασάφεια να ερμηνεύει καθένας όπως θέλει, ό,τι θέλει.

Και το τελευταίο γιατί βαρέθηκα να τα γράφω και να τα ξαναγράφω. Πότε ανακάλυψε ο κ. Χριστόφιας ότι τα πάντα αποφασίζονται στην Άγκυρα και μας το είπε τις προάλλες ως την ανακάλυψη του αιώνα; Και πού πάει η θέση του, που την έλεγε με τόση σιγουριά και τόσο στόμφο «η λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους»;

Όλα αυτά είναι αφόρητα. Και εγώ, ένας αφελής γραφιάς, κρέμομαι απελπισμένα από την σκέψη πως ό,τι γίνεται, ό,τι μας περιβάλλει τα τελευταία δύο χρόνια, δεν είναι αληθινά, δεν είναι πραγματικά, δεν συμβαίνουν, δεν μπορεί να συμβαίνουν.

Η Κύπρος ζει σήμερα την εποχή της οργής. Είμαι οργισμένος με την ταχύτητα που οδηγούμαστε προς το τέλος.

Εδώ σταματώ. Βαρέθηκα να κάνω κήρυγμα σε μια πυκνοκατοικημένη έρημο.

• Υ.Γ.: Την περασμένη Δευτέρα η παρουσιάστρια της εκπομπής «Το συζητάμε», θέλησε να βάλει την Εκκλησία στη… θέση της.Και δώστου ερωτήσεις για να δυσκολέψει τον Μητροπολίτη Πάφου! Και δώστου πάσες στον Πουργουρίδη, στον Τάκη Χατζηγεωργίου, στον Ατταλίδη και σε μια γυναίκα που δεν θυμάμαι το όνομα της. «Επιτρέπεται η Εκκλησία να ανακατεύεται στα πολιτικά;» ρωτούσε συνέχεια. Και ξέχασε η δυστυχής παρουσιάστρια να ρωτήσει «μα επιτρέπεται οι πολιτικοί να ανακατεύονται στις εκλογές επισκόπων και αρχιεπισκόπων και, κυρίως, εκείνοι που δηλώνουν και άθεοι;».

e-mail: geeliades@gmail.com