Η μοναξιά μας...

Κάποιος Έλληνας πολιτικός είπε κάποτε, αναφερόμενος στην Ελλάδα, τη φράση «πάσχομε λίγο από μοναξιά» για να προσθέσει ευθύς, σαν επεξήγηση: «Γιατί η δική μας φυλή δεν έχει κοντινά ξαδέρφια και αδέλφια»!

Δεν θυμάμαι τώρα το όνομα του, αλλά όποιος και να ’ναι, έδωσε με μια λέξη ένα από τα ουσιωδέστερα εθνικοπολιτικά μας «πλην». Για αιώνες ολόκληρους το Γένος των Ελλήνων, κυκλωμένο από Λατίνους, Φράγκους, Σάξωνες, Γότθους, Σλάβους, Μωαμεθανούς, που όταν και όσοι δεν ήταν θανάσιμοι εχθροί μας ή έστω απροκάλυπτοι αντίπαλοι μας, παρέμειναν αδιάφοροι στα δεινά μας, όταν δεν επιχαίρανε κρυφά από τις εθνικές μας περιπέτειες και συμφορές.

Καμιά ειλικρινής φιλία, καμιά αληθινή φιλική διάθεση, από πουθενά, από κανένα, παρά μονάχα κάποιες υποκριτικές συμπάθειες – σποραδικές κι αυτές – όταν και όσο τις υπαγορεύανε αλλότρια συμφέροντα. Κι αυτή ακριβώς είναι η φυλετική «μοναξιά» του Έλληνα.

Αυτή, λοιπόν, η «μοναξιά» (ή φυλετική μας «μοίρα» αν θέλετε) δεν είναι βέβαια μόνο σημερινή ή χθεσινή. Δεν εκδηλώθηκε μόνο το 1922 ή το 1974, όταν οι Τούρκοι έσφαζαν και έδιωχναν τον Ελληνισμό από τις πατρογονικές του εστίες και οι υποτιθέμενοι «αδελφοί μας» Χριστιανοί της Ευρώπης μας άφηναν εσκεμμένα αβοήθητους στο έλεος του αλλόπιστου επιδρομέα. Αυτή η «μοναξιά» υπάρχει από πολλά χρόνια. Για μερικούς ιστορικούς κρατά από την πτώση του Βυζαντίου, όταν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι, μαζί με τον Ασιανό επιδρομέα, προετοίμασαν ωμά και μακιαβελικότατα την πτώση του, για να ησυχάσουν μια για πάντα – όπως πίστευαν – απ’ αυτήν την «ενοχλητική» ράτσα των Γραικών που αντιμάχονταν τα συμφέροντα τους στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο.

Και «ησύχασαν» πράγματι για 4 αιώνες οι Ευρωπαίοι Χριστιανοί (μεγάλοι και μικροί – Ενετοί, Γάλλοι, Άγγλοι, Αυστριακοί, Ρώσοι κλπ). Παίζανε μάλιστα σε βάρος υπόδουλων Ελλήνων και ένα αποτρόπαιο παιγνίδι. Με την παραπλανητική υπόσχεση ότι τάχα θα τους απελευθερώνανε, τους ξεσήκωναν κάθε τόσο εναντίον των Τούρκων, αλλά όταν έκαναν την «δουλειά» τους, άφηναν άσπλαχνα τους ξεσηκωμένους Έλληνες στο έλεος του Τούρκου – και στην σωκρατική «μοναξιά» τους.

Ώσπου οι ταλαίπωροι «Ραγιάδες», όπως κύρια ονομάζονταν, συνειδητοποίησαν μια απλή αλλά πικρότατη αλήθεια, αυτήν που τους μηνούσε και ένας επιφανής εκπρόσωπος του δυτικού πνεύματος, ο μεγάλος αμφισβητίας του βρετανικού κατεστημένου, ο ποιητής και λόρδος Μπάϋρον. Αυτός πρωτομήνυσε στους Έλληνες, με έμφαση και έξαρση, το περίφημο εκείνο:

«Απ’ τους άπιστους Φράγκους

λευτεριά μη ζητάτε!

Με δικό σας τουφέκι

και σπαθί πολεμάτε!»

Τον ίδιο καιρό συνειδητοποίησαν την ρεαλιστικότατη αυτή αλήθεια και κάποιοι Έλληνες – όπως τονίζει στα Απομνημονεύματα του ο Κολοκοτρώνης. Και ξεσηκώθηκαν. Χωρίς βοήθεια. Λίγοι και μόνοι. Και παρέμειναν μόνοι ως την στιγμή που επεκράτησαν. Και τότε, και μόνο τότε, και αφού είχαν ήδη επικρατήσει, προστρέξανε οι Μεγάλοι τάχα για να βοηθήσουν, αλλά στην πραγματικότητα «να αρπάξουν», ύστερα να τσακωθούν μεταξύ τους κατά την αρπαγή, και τελικά να μετατρέψουν την υποτιθέμενη βοήθεια σε μια ύπουλη (με ιμπεριαλιστικά κίνητρα και αυτή) σμίκρυνση του κρατιδίου που αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν την ίδρυση του.

Μονάχοι, λοιπόν, απελευθερώθηκαν εκείνοι οι Τουρκομάχοι του ’21 και στην ίδια «μοναξιά» εξακολουθούσανε τον εθνικό βίο τους κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Αλλά ακόμα και σήμερα, βλέπουμε την αστοργία των «Μεγάλων Συμμάχων» της Ελλάδας, που βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο, σε «πόλεμο» όπως είπε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, όχι μόνο να μην προστρέχουν να την στηρίξουν, αλλά και να την χλευάζουν και να επιχαίρονται. Και χειρότερα απ’ όλους οι Γερμανοί, που είναι κυριολεκτικά καταχρεωμένοι έναντι της Ελλάδας, από την εποχή της Κατοχής.

Αυτή η μοναξιά είναι η ίδια «μοναξιά» που βιώνουμε και ’μεις στην Κύπρο. Τι και αν μας λέγουν ότι η «διεθνής κοινότητα για πρώτη φορά αντικρίζει θετικά το Κυπριακό», με τον διαλλακτικό κ. Χριστόφια.

Τι και αν μας λέγουν ότι οι «Ευρωπαίοι τώρα, με την νέα κυβέρνηση, είναι έτοιμοι να βοηθήσουν»!

Τι κι αν μας λέγει ο κ. Χριστόφιας ότι ο κ. Μπράουν είναι φίλος του (από πού ως πού;) και τώρα που «φίλεψαν θα βοηθήσει στην εξεύρεση «δίκαιης» λύσης!

Εμείς είμαστε μόνοι και το ξέρουμε, το νιώθουμε, το ψηλαφούμε, το ζούμε, ότι υπάρχουμε «χωρίς αδέλφια και ξαδέλφια», παρά μόνο με «φίλους» περιστασιακούς, αβέβαιους, αμφιλεγόμενους…

Ευθύβολος