ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Τα εργατικά δικαιώματα φυραίνουν μετά το πρόσταγμα της ολιγαρχίας

• Του Αντρέα Πολυκάρπου- Ξιουρή

Η ιστορία δεν αλλάζει κάνει κύκλους και επιστρέφει στη αρχή. Σαν ρόδα γυρνάει από το παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Αυτό σκέφτεται κανείς με μια βόλτα στους δρόμους των ευρωπαϊκών πρωτευουσών, ανάμεσα στα φωταγωγημένα ιστορικά μνημεία και στις πλατείες «με τα λαμπρά ονόματα τους» (στίχος του ποιητή Κ. Καρυωτάκη) και αντιλαμβανόμενος ότι οι άνθρωποι μόνο περιπλανώμενοι είναι. Τα νεωτερικά, υπερπολυτελή μαγαζιά και οι έμποροι βιώνουν τη σήψη του κεφαλαίου και του φιλελευθερισμού. Η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών μειώνεται ραγδαία και η μεσαία τάξη ολισθαίνει με γεωμετρική πρόοδο προς τα κατώτερα λαϊκά στρώματα. Ο ρόλος της μεσαίας τάξης, της γνωστής μπουρζουαζίας με την αμφιλεγόμενη πολιτιστική και ιστορική παράδοση, οδεύει προς το τέλος της, με αποτέλεσμα το οικονομικό καπιταλιστικό σύστημα να αδυνατεί να μετουσιώσει τους οικονομικούς κραδασμούς σε χρηματοπιστωτική κίνηση και εξυγίανση των οικονομικών τεκταινόμενων. Η αστική τάξη είναι αυτή που εφάρμοσε τη θεωρία του laissez-faire και έμπρακτα περιόρισε τη φεουδαρχία, την εκκλησία με την αφορολόγητη περιουσία της και την άρχουσα πλουτοκρατία. Το ίδιο όμως το καπιταλιστικό σύστημα με την καλπάζουσα συσσώρευση κεφαλαίων και την πλήρη οικονομική ασυδοσία τρέφει τον κεφαλαιακό παρασιτισμό και την εσωτερική σήψη του συστήματος. Με απλά λόγια η άνοδος της μετοχοποίησης στους επιχειρηματικούς τομείς και η καρτελοποίηση των πολυεθνικών που παράγουν προϊόντα ευρείας κατανάλωσης σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των τραπεζών που αποκτούν πια έναν εξουσιαστικό ρόλο στους επιχειρηματικούς τομείς φέρνει προ των πυλών την ανερχόμενη πλουτοκρατία της παγκόσμιας ολιγαρχίας των κερδοσκόπων και των χρηματιστών. Μοναδικός απών από το σύγχρονο κεφαλαιοκρατικό σύστημα είναι η λαϊκή μάζα των μισθοφόρων χειρωνάκτων και γραφιάδων. Τα εργατικά δικαιώματα φυραίνουν έπειτα από το πρόσταγμα της ολιγαρχίας που εκμεταλλεύεται τη χρονική συγκυρία της οικονομικής κρίσης και αφαιρεί τις αξιοπρεπείς συντάξεις, μειώνει τους μισθούς και αδειάζει τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων. Τα όρια συνταξιοδότησης αυξάνονται αφού οι άνθρωποι ζουν περισσότερο. Το σύστημα της βιοεξουσίας δεν ανέχεται οι άνθρωποι να ζουν χωρίς να παράγουν μέχρι τέλους. Η αξία των ανθρώπων εξαρτάται από την παραγωγική τους δύναμη, τις εργατοώρες, την απλήρωτη εργασία και την αγοραστική τους αξία. Ο καπιταλισμός θεωρεί ότι ουδείς είναι αναντικατάστατος και ουδείς πρέπει να ζει ελεύθερος χωρίς να παράγει μέχρι και την τελευταία ικμάδα των δυνατοτήτων του. Φτάσαμε στο σημείο να απολογούμαστε για το γεγονός ότι ζούμε πέραν των παραγωγικών μας δυνατοτήτων. Το σημερινό πολιτικό σύστημα εγκλωβίζει τους ανθρώπους μέσα στα ιδεολογικά και εθνικιστικά καλούπια προκειμένου να ξεχνούν την ανθρωπινότητα τους για να παράγουν, να δουλεύουν και να εξαθλιώνονται. Άθλιοι του κόσμου ενωθείτε! Το κεφάλαιο σας χρειάζεται. Μην λησμονείται το κοινωνικό συμβόλαιο που έχετε υπογράψει με το κράτος εξουσιαστή, με το κράτος των προυχόντων που ασκεί απερίφραστα την νόμιμη τρομοκρατία του μέσα στους καλοφτιαγμένους διαδρόμους των πολυεθνικών. Ίσως να φτάσαμε στο τέλος της ιστορίας. Στο τέλος του ανθρώπου. Δημιουργούνται πια πολυτάλαντα ανθρωποειδή που εργάζονται με βουλιμία για την καπιταλιστική υπερπαραγωγή. Οικονομική κρίση υπάρχει μόνο για τη λαϊκή τάξη, για τους εργάτες, τους συνταξιούχους και τους νέους. Πόσο αστεία ακούγονται τα δήθεν αριστερά κόμματα όταν καπηλεύονται τη Μαρξιστική ιδεολογία προσπαθώντας να πείσουν το λαό να κάνει υπομονή γιατί ο καιρός της επανάστασης φτάνει από λεπτό σε λεπτό. Μετά Βαΐων και κλάδων την περιμένουν οι απανταχού προλετάριοι, μα η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο. Οι συνδικαλιστές βολεμένοι πίσω από τα γραφεία τους σωρεύουν τις ψήφους τους, ενώ την ίδια στιγμή δημιουργείται το νέο Λούμπεν- προλεταριάτο. Πόσο γελοία ακούγονται τα φιλελεύθερα κόμματα όταν εφαρμόζουν τις ευρωπαϊκές συμβάσεις αφαιμάσσοντας την εργατική δύναμη. Η δουλεία άλλαξε τονισμό (έγινε δουλειά) μα κρατά σφιχτά το ίδιο απάνθρωπο νόημα της εξαθλίωσης και των ανύπαρκτων δικαιωμάτων. Η ιστορία δεν αλλάζει κάνει κύκλους και επιστρέφει στην αρχή. Σαν ρόδα γυρνάει από το παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Το 1929 δημιουργήθηκε μια κατάσταση οικονομικής ύφεσης μετά το οικονομικό κραχ που ξεκίνησε στο χρηματιστήριο των Η.Π.Α. Κάτι ανάλογο που ξεκίνησε σήμερα στην ίδια γεωγραφική θέση. Όπως και τότε, με την πτώση του χρηματιστηρίου, έτσι και σήμερα μετά την πτώση των Lehman Brothers ο αναπτυγμένος και αναπτυσσόμενος κόσμος πλήττεται εμπορικά, φαλιρίζει η βαριά βιομηχανία, η αγροτική παραγωγή, ενώ ατομικά κάθε άνθρωπος οδεύει προς πτώχευση. Όλα αυτά κατά τη δεκαετία 1929- 1939 είχαν ως αποτέλεσμα την άνοδο του ρατσισμού και των ακραίων πολιτικών ιδεολογιών. Εθνικιστές, δημαγωγοί και λαοπλάνοι κατάφεραν να αποδιοπομπεύσουν λαούς και πολιτικούς κτίζοντας στρατόπεδα συγκέντρωσης και ιμπεριαλιστικά οχυρά. Το κεφάλαιο για να εκτονώσει την κρίση διεξήγαγε πολέμους και έκτισε τη νεωτερική οικονομία πάνω στην παραγωγή της πολεμικής μηχανής. Σύμπτωση του παρελθόντος με το σήμερα; Μήπως πρέπει να περιμένουμε την άνοδο ολοκληρωτικών καθεστώτων; Ασφαλώς και όχι. Όλα τα δυτικά κράτη είναι ολοκληρωτικά. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι απλοί νομικοί όροι. Το ρόλο του φασισμού και του ναζισμού έχουν τώρα οι δυτικές κυβερνήσεις με την καταπίεση που ασκούν στους λαούς μέσα από τις νομικές τους συμβάσεις. Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι διενεργούνται καθημερινά στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν ενώ υπάρχουν και άλλα υποψήφια έθνη που θεωρούνται τρομοκράτες. Η δυτική οικονομία πολέμου αυξάνει τα καπιταλιστικά εισοδήματα. Ίσως η λύση να είναι μια γενικευμένη σύρραξη της Δύσης με την προπηλακισμένη τρομοκρατία της Ανατολής. Η τελική εκτόνωση θα δοθεί στα πεδία των μαχών. Αφού η καπιταλιστική μηχανή κινείται μόνο με το αίμα του απλού στρατιώτη και του απλήρωτου εργάτη.

• Μεταπτυχιακού φοιτητή στο Τμήμα Ευρωπαϊκών και διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά.

Add to: del.icio.us | Digg