Ελευθερία, μια ξεχασμένη λέξη

•  του Γιώργου Ηλιάδη

Οργιάζει η προπαγάνδα των φιλοκυβερνητικών κύκλων για δήθεν αντίθεση των «εθνικιστών» (αυτοί είμαστε…εμείς!) προς το Διάλογο.

Αλλά αυτό είναι ψεύδος. Ψεύδος, κακοήθεια, παραπλάνηση, παραπληροφόρηση και παραποίηση των θέσεων όσων αντιτίθενται και κριτικάρουν την πολιτική και τακτική Χριστόφια.

Κανένας νουνεχής άνθρωπος στην Κύπρο, που αγαπά τον τόπο του – και εμείς οι «εθνικιστές» τον αγαπάμε – είναι εναντίον του διαλόγου για λύση του Κυπριακού. Ο Διάλογος σαν μέσο επίλυσης διαφορών, είναι σίγουρα η πλέον πρόσφορη μέθοδος.

Όμως, για να ονομασθεί μια διαδικασία «Διάλογος» θα πρέπει να πληροί ορισμένες προϋποθέσεις. Και κυρίως πρέπει να υπάρχει διαλεκτική διάθεση, που σημαίνει την εκ προοιμίου αποδοχή από τους διαλεγόμενους, της έννοιας και της ιδέας του συμβιβασμού, χωρίς την οποία καταντά άσκοπη έκφραση παράλληλων και ασύνδετων μονολόγων ο Διάλογος.

Επίσης, το στοιχείο του εκβιασμού και της απειλής στο Διάλογο καταστρέφει το πνεύμα του συμβιβασμού και τον καθιστά μέσο επιβολής του ισχυρού πάνω στον αδύνατο. Και δεν πρέπει να ονομάζει κανείς συμβιβασμό αυτό που στην πραγματικότητα δεν είναι, αφού οι παραχωρήσεις είναι όλες από τη μια πλευρά.

Ο Διάλογος σα διεργασία της «πάλης των αντιθέσεων» σκοπεί στην άρση των συγκρούσεων. Όταν όμως η διάθεση είναι η εξολόθρευση του αντιπάλου, ο Διάλογος δεν έχει θέση.

Με βάση τα πιο πάνω θα λέγαμε πως ο διεξαγόμενος σήμερα διάλογος μεταξύ Χριστόφια και Έρογλου δεν θα έπρεπε να ονομάζεται έτσι, διότι πρόκειται για επίφαση Διαλόγου.

Όταν όμως ο Διάλογος είναι μόνο κατ’ επίφαση Διάλογος, τότε οι πολιτικοί και οι αρθρογράφοι που υπεραμύνονται αυτής της διαδικασίας, (όπως διεξάγεται σήμερα) και που απερίσκεπτα εκθειάζουν τον ψεύτικο διάλογο εκθέτοντας έτσι και τους εαυτούς τους και την πλευρά τους, οι άνθρωποι αυτοί δείχνουν να ισχύει γι’ αυτούς, ότι ο Α. Μπέκ είπε κάποτε για τις γυναίκες. Ότι δηλαδή, «υπάρχουν δύο είδη γυναικών: εκείνες που τις εκθέτεις και αυτές που σε εκθέτουν».

Δικαίωμα, βέβαια, των φιλοκυβερνητικών κύκλων να μας αποκαλούν «εθνικιστές» και «απορριπτικούς», γιατί ζητούμε απαγκίστρωση από ένα τέτοιο «Διάλογο» και τον απορρίπτουμε.

Δικαίωμα τους να μας απορρίπτουν με ύβρεις, σαρκασμούς και ειρωνεία – αλλά χωρίς επιχειρήματα.

Εμείς, οι «εθνικιστές» και «απορριπτικοί» της παράδοσης της πατρίδας μας, είμαστε εθνικά υπερήφανοι για τη στάση μας.

Ένα δεν τους επιτρέπουμε και δεν δεχόμαστε, τουλάχιστον από τους εκπροσώπους της παράδοσης:

Δεν δεχόμαστε την ύβρη ότι ο «εθνικισμός» μας και ο «απορριπτισμός» μας, έφερε τον τόπο στη σημερινή κατάσταση και ότι εμείς (και γιατί όχι αυτοί;) προωθούμε, δήθεν, τη διχοτόμηση της πατρίδας μας.

Δεν δεχόμαστε τέτοια ύβρη, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί προέρχεται από γνωστούς Τουρκοπροσκυνημένους…



Υ.Γ.: Τι θέλουμε εμείς οι… «εθνικιστές» και «απορριπτικοί»;
Απλά πράγματα: Ελευθερία, μέσα σε ένα ανεξάρτητο και    δημοκρατικό κράτος.
Σ’ αυτά τα απλά και στοιχειώδη, συμφωνούν οι Τούρκοι;
Αλλά και παραπέρα. Τα διεκδικεί ο κ. Χριστόφιας;
Όχι, βέβαια. Ποτέ δεν τον ακούσαμε να μιλά για ελευθερία και λαϊκή κυριαρχία, ποτέ δεν τα είδαμε σε κανένα από τα κοινά statements των «δύο ηγετών», που έχοντας καταργήσει τις Συμφωνίες Κορυφής του 1977, 1979 και 2006, έχουν γίνει (τα statements) η νέα βάση λύσης του Κυπριακού.
Η λέξη Ελευθερία είναι πλέον απαγορευμένη.



e-mail: geeliades@gmail.com