Έχει υπερβεί τα όρια ο κ. Κυπριανού

Δυστυχώς, παρά την ειλικρινή προσπάθειά μας να δώσουμε κάθε δυνατή ευκαιρία στο νέο ηγέτη του ΑΚΕΛ κ. Άντρο Κυπριανού να δικαιώσει τις προσδοκίες εκείνων που πίστεψαν σ’ αυτόν και να άρει τις αμφιβολίες εκείνων που αντιμετώπισαν με επιφυλάξεις την επιβολή του στην ηγεσία του ΑΚΕΛ, ο ίδιος καθόλου δεν βοήθησε τον εαυτό του.  Αντίθετα, με την όλη πολιτεία του δικαιώνει εκείνους που τον αμφισβήτησαν.  Και επιβεβαιώνει όλους εκείνους οι οποίοι τον χαρακτήρισαν εξ υπαρχής σαν ένα πιστό χειροκροτητή του Δημήτρη Χριστόφια.  Δηλαδή του ανθρώπου που τον ανέδειξε ή που τον επέβαλε  στην ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος της Κύπρου.

Και ο κ. Άντρος Κυπριανού, είτε λόγω εγγενών αδυναμιών είτε απότομης ανόδου σε μεγάλο ύψος, αδυνατεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σημαντικού αξιώματος που ανέλαβε και να δώσει δείγματα δικής του γραφής ως αρχηγού και ως αυτοδύναμου ηγέτη.

Τούτο βέβαια είναι και λυπηρό και ανεπιθύμητο για την πολιτική ζωή του τόπου.  Η οποία έχει ανάγκη από νέους ανθρώπους επικεφαλής των πολιτικών κομμάτων, οι οποίοι να συμβάλουν με νέες ιδέες και  σύγχρονο πνεύμα στην ανανέωση των πολιτικών και κομματικών μας πραγμάτων.  Το παγωμένο χαμόγελο και η τεχνητή απλότητα αντανακλώνται στη μονοδρομικότητα και την επαναληπτική διάχυση του πολιτικού του λόγου.
Ο Άντρος Κυπριανού δεν διαλέγεται και  δεν συμβιβάζεται.  Επιτάσσει και υπαγορεύει κατά άνωθεν παραγγελίαν. 

Το χειρότερο, όμως, έγκειται στις καθημερινές επικίνδυνες ατάκες του, οι οποίες δυναμιτίζουν την πολιτική ζωή.  Και την εμβολιάζουν με εξτρεμισμό, αστάθεια και δυνητική αβεβαιότητα. Είναι τουλάχιστον  απαράδεκτο να ομιλεί ο κ. Κυπριανού για ενέργειες ή δηλώσεις πολιτικών αντιπάλων του κ Χριστόφια, οι οποίες, δήθεν, τείνουν σε φυσική του εξόντωση.  Ενώ συνιστούν, απλώς, πολιτική κριτική ενταγμένη στα πλαίσιο του δημοκρατικού συστήματος.  Και εξίσου επικίνδυνο και εξωπραγματικό να ομιλεί για κάποιους «οι οποίοι προσπαθούν συνειδητά να διαβρώσουν την εικόνα της κυβέρνησης». 

Αν είναι δυνατόν να ακούει κάποιος από τον ηγέτη του κυβερνώντος κόμματος τέτοιες πολιτικές απόψεις.  Που μόνο σε καθεστώτα που όζουν πολιτικού ολοκληρωτισμού εντοπίζονται ή ευδοκιμούν… Η απάντηση στον κ. Άντρο Κυπριανού δεν είναι δύσκολη.  Αυτή η κυβέρνηση κρίνεται.  Δεν υποσκάπτεται και δεν υπονομεύεται.  Ούτε αμαυρώνεται από την περιορισμένη κριτική της άχρωμης και σχεδόν ανύπαρκτης αντιπολίτευσης.

Αυτή η κυβέρνηση αυτοϋποσκάπτεται, αυτοϋπονομεύεται και αυτοαμαυρώνεται.  Με την ανεπάρκεια και τους επικίνδυνους ερασιτεχνισμούς της.  Και με όλες τις δυσμενείς συνέπειες σε όλους τους  τομείς:  στο εθνικό θέμα, στην ασφάλεια, στην οικονομία, στους θεσμούς …

Επικίνδυνη παραπληροφόρηση

Ο Προεδροσ του ΔΗΣΥ κ. Νίκος Αναστασιάδης θέλει και δικαιούται, βέβαια, να έχει λόγο και άποψη πάνω σε όλα τα τρέχοντα σοβαρά κοινωνικά, οικονομικά και γενικά τα πολιτικά θέματα του τόπου.  Και, βεβαίως και πρωτευόντως, πάνω στο εθνικό μας θέμα.
Για την όλη στάση και τις κατά καιρούς θέσεις του στο εθνικό θέμα μάς χωρίζει πραγματική άβυσσος.  Ο άνθρωπος υποστηρίζει με φανατισμό και αμετανόητη επιμονή απόψεις, που για μας και για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων της Κύπρου είναι εθνικά απαράδεκτες.  Υποστήριξε με φανατισμό το τερατούργημα του Σχεδίου Ανάν.  Και συνεχίζει να υποστηρίζει, άλλοτε συγκαλυμμένα και άλλοτε ασυγκάλυπτα, θέσεις και απόψεις νεοανανικές, οι οποίες διαποτίζονται από ενδοτισμό και υποχωρητικότητα.
Ο κ. Αναστασιάδης έχει, βέβαια, κάθε δικαίωμα να επιλέγει τη γραμμή που θα ακολουθήσει και να προκρίνει τις απόψεις που θα υποστηρίξει στο εθνικό μας πρόβλημα.  Στο οποίο ταυτίζεται πλήρως με το Δημήτρη Χριστόφια, του οποίου αποτελεί τον πιο πιστό και ένθερμο οπαδό και συμπαραστάτη.  Και πάλιν δικαίωμά του.
Δεν είναι, όμως, ειλικρινής έναντι των ανθρώπων του κόμματος που εκπροσωπεί, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων προέρχεται από την αγωνιστική παράταξη, που πρωτοστάτησε στους υπέρ εθνικής ελευθερίας αγώνες της πατρίδος μας.  Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορεί να έχουν ως ιδεώδες και ιδανικό τους το κατάπτυστο και εθνικά καταστροφικό σχέδιο του λόρδου Χάνεϋ και του Κόφι Ανάν.  Κατορθώνει, όμως, να τους παραπλανεί με την παραπληροφόρηση και την κινδυνολογία.  Μέχρις, ότου, στην κρίσιμη ώρα, ενημερωθούν σωστά.  Και κληθούν να αποφασίσουν με οδηγό την εθνική τους συνείδηση.  Όπως έπραξαν και στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου, 2004.
Πρόσφατα ο κ. Αναστασιάδης, σε μια νεοανανική έξαρσή του, μας πληροφόρησε ότι με το Σχέδιο Ανάν το κόστος της λύσης θα ήταν 15 δις ευρώ ενώ τώρα θα είναι 45 δις !! Ο άνθρωπος δεν παίζεται.
Συγχύζει τις αποζημιώσεις για τις περιουσίες που υπολογίστηκαν τότε σε 45 δις ευρώ με το κόστος της λύσης που υπολογίστηκε σε 15 δις ευρώ.  Είναι και αυτό ένα δείγμα του πόσον καλά πληροφορημένος είναι για την οικονομική πτυχή του Σχεδίου Ανάν που υποστήριξε με ιερό πάθος ο κ. Νίκος Αναστασιάδης.  Και που μας εξόρκισε να το ψηφίσουμε.  Για να μην καταστραφούμε!
Και, βέβαια, άλλο είναι το σοβαρό πρόβλημα του πολιτικού ανδρός.  Θέλει πάση θυσία να δικαιωθεί για τον άκρατο ανανισμό του.  Με μια νεοανανική λύση, χειρότερη.  Και να αποδειχθεί έτσι πόσο δίκαιο είχε τότε.  Θεός φυλάξοι.